Δεν σημαίνει ότι, επειδή πλειοψηφούν οι τενεκέδες, ένα συνονθύλευμα μικρών, φοβισμένων ανθρώπων, που βιώνουν τον φόβο τους μέσα από μια υπεροψία κάθε άλλο παρά δικαιολογημένη, πρέπει κι εμείς, οι εναπομείναντες, να εσωτερικεύσουμε τις ταμπέλες του μίσους τους.

«Woke ατζέντα», λένε οι φαιδροί. Και μέσα στη λέξη «woke» τσουβαλιάζουν το μίσος για διάφορα αυτονόητα: ότι όλοι οι άνθρωποι, στη βάση της κοινής μας ανθρωπιάς, είμαστε ίσοι, ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικότητας, θρησκείας, πολιτικών πεποιθήσεων, χώρας καταγωγής, χρώματος, τόπου ή τρόπου προέλευσης.

Αυτό που τους ενοχλεί περισσότερο είναι η συνειδητοποίηση ότι η ισότητα δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι αρχή και δικαίωμα, η διασφάλιση του οποίου απαιτεί δράση και πολιτικές. Απαιτεί να αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας μέσα σε ένα ευρύτερο, παγκόσμιο πεδίο, πέρα από τους όμοιούς μας, αλλά και να κατανοούμε ότι η θετική αλλαγή ξεκινά από μέσα μας και από τις συλλογικότητες γύρω μας, καθώς και από το νομοθετικό πλαίσιο.

Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε ένα περιβάλλον πιο συντηρητικό απ’ ότι ήταν μόλις πριν από μία δεκαετία, κι ας ήταν ήδη ασφυκτικά συντηρητικό, με ελάχιστη αποδοχή της διαφορετικότητας. Το ότι βιώνουμε αυτό το πισωγύρισμα, σχεδόν σε όλα τα επίπεδα, είναι από μόνο του τραγικό. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω μια εποχή όπου χρειάζεται να πείσεις έναν έφηβο ότι ο Andrew Tate δεν πρέπει να θεωρείται πρότυπο.

Ίσως, τελικά, η ιστορία που επαναλαμβάνεται να είναι το πεπρωμένο του ανθρώπου. Και μαζί της, η διαρκής ανάγκη πάλης για τα αυτονόητα.

Όσο με αφορά, δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς οποιοσδήποτε νουνεχής άνθρωπος μπορεί να νιώθει και να κοιμάται καλά μέσα στη νέα πραγματικότητα όπως διαμορφώθηκε το βράδυ της Κυριακής. Χρειάζεται είτε τεράστια δόση φαντασίας είτε πλήρη αδυναμία κατανόησης του διακυβεύματος για να μη βλέπει κανείς ότι οι λεγόμενες «προοδευτικές δυνάμεις» (άλλος ένας όρος συχνά κενός περιεχομένου, αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση) ηττήθηκαν κατά κράτος.