Όσοι με γνωρίζουν από κοντά ξέρουν δυο πράγματα για μένα: ότι είμαι ζώον πολιτικό και ότι είμαι έντονα αντιμιλιταριστής. Αν και δεν έχω εξειδίκευση στις διεθνείς σχέσεις, έχω καλή αντίληψη των κύριων θεωριών — ή, αν μη τι άλλο, αρκετή για να ερμηνεύω τις διεθνείς εξελίξεις και να συζητώ με άτομα πιο καταρτισμένα από μένα. Οι φίλοι μου ξέρουν ότι απολαμβάνω τέτοιες αναλύσεις, ιδίως με συνοδεία κρασιού ή μπύρας. Παράλληλα, είμαι και αντιμιλιταριστής που συμμετέχει σε αντίστοιχες κινητοποιήσεις, με τους φίλους μου να με δουλεύουν ότι θυμίζω περισσότερο ασφαλίτη/ΚΥΠατζή παρά αντιμιλιταριστή όταν πηγαίνω στις εν λόγω εκδηλώσεις φορώντας τα πουκαμισάκια μου.

Οι κουβέντες μας τον τελευταίο καιρό έχουν να κάνουν με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα, και τη γενικότερη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή μετά την επίθεση των ΗΠΑ/Ισραήλ. Όντας news junkies, συζητάμε σχεδόν κάθε εξέλιξη: κίνητρα, σενάρια, τι είναι πιο πιθανό, πιο λογικό, και (κάποτε) πιο ευκταίο.

Τώρα που κοντεύουν εκλογές στην Κύπρο, η κουβέντα έχει στραφεί και στην εσωτερική πολιτική. Συζητάμε για τις θέσεις των κομμάτων και τις επιλογές μας στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές. Αναλύσεις επί αναλύσεων, που στο τέλος μας βρίσκουν είτε να συμφωνούμε είτε να διαφωνούμε. Είχαμε μια τέτοια συζήτηση πριν λίγες μέρες, η οποία κατέληξε σε διαφωνία μετά που εγώ έκανα τη δήλωση ότι θεωρώ παράλογο κάποιος να υποστηρίξει κόμμα που προκρίνει είτε ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ είτε τη δημιουργία ευρωστρατού.

Όπως ήταν αναμενόμενο, ακολούθησε κουβέντα τρικούβερτη — για τους λόγους που έχω αυτή την άποψη και για το κατά πόσο αυτή η θέση στέκει δεδομένου του σημερινού γεωπολιτικού πλαισίου. Η συζήτηση κράτησε πολύ, ανταλλάξαμε επιχειρήματα, αναπτύξαμε το σκεπτικό μας, και στο τέλος κλείσαμε την κουβέντα διαφωνώντας, με τους πλείστους να τάσσονται υπέρ του ευρωστρατού.

Προσωπικά, δεν αντιλαμβάνομαι πώς κάποιος μπορεί να είναι ενάντια στη λογική της στρατιωτικοποίησης και ταυτόχρονα να υποστηρίζει τη διεύρυνση ή τη δημιουργία στρατιωτικών συνασπισμών. Είτε μιλάμε για το ΝΑΤΟ είτε για έναν ευρωστρατό, η βασική ιδέα είναι η ίδια: μιλιταρισμός ως απάντηση στην ανασφάλεια. Για μένα αυτό το μοτίβο αναπαράγει το ίδιο πρόβλημα.

Οδεύοντας προς το σπίτι, έβαλα στα ακουστικά να παίξει ο Τρίτος Παγκόσμιος, ίσως το κορυφαίο αντιμιλιταριστικό τραγούδι του ελληνικού ρεπερτορίου. Οι στίχοι του Νεγρεπόντη, όπως τους μελοποίησε ο Λοΐζος, έχουν έναν τρόπο να σε γειώνουν — να σου θυμίζουν τι κρύβεται πίσω από τις αναλύσεις, τα σενάρια και τα “ισοζύγια ισχύος”.

Και κάπου εκεί συνειδητοποίησα γιατί δεν μπορούσα να πείσω: η αφετηρία μας είναι διαφορετική. Αναφέρομαι στα ιδεώδη της αριστεράς, που για κάποια ζητήματα δεν χωράνε “ναι μεν, αλλά”. Είναι επιλογή: είτε με τον Πέτρο, τον Γιόχαν και τον Φρανς, είτε με τον Μπράουν, τον Φίσερ και τον Κράφτ.