Πολύ ενδιαφέρον το podcast του Αντώνη Πολυδώρου με τον Γιώργο Παμπορίδη του ΔΗΣΥ. Ακόμα μια απόδειξη ότι ο άνθρωπος (γενικότερα, ως ον) μπορεί να πείσει τον εαυτό του για τα πάντα. Τόσο ως προς τον λόγο για τον οποίο, με την υποψηφιότητά του, στηρίζει μια κομματική πλειοψηφία που φαίνεται να βρίσκεται σε αντίθεση με τα (κατά δήλωσή του) κεντροδεξιά του πιστεύω—αναφέρομαι, μεταξύ πολλών άλλων, στους Διπλάρους και τις υστερίες του ΔΗΣΥ ενάντια στους ΛΟΑΤΚΙ—αλλά κυρίως ως προς το ότι έπεισε τον εαυτό του για τη θετική συνεισφορά του ΔΗΣΥ στον τόπο, χρεώνοντας ως επιτεύγματα τις (θετικές) επιβολές της ΕΕ στο πλαίσιο της εναρμόνισης.

Παίζει και το παραδοσιακό ξέπλυμα του Νίκου Αναστασιάδη για την πρώτη πενταετία, ενώ υποβόσκει και η μεγαλύτερη, ίσως, απάτη του ΔΗΣΥ: η λεγόμενη «Κληριδική παρακαταθήκη», μέσα από την οποία έχει εμπεδωθεί μια θετική αποτίμηση της διακυβέρνησης του Γλαύκου Κληρίδη. Όχι ότι αυτό παίζει ιδιαίτερο ρόλο εν έτει 2026, πέραν για σκοπούς συσπείρωσης, αλλά κάποιοι δεν πάθαμε πολιτική αμνησία έχοντας μεγαλώσει την περίοδο των S-300, της παρουσίας στελεχών της ΕΟΚΑ Β σε θέσεις εξουσίας και της διάχυτης διαφθοράς (που, ομολογουμένως, απογειώθηκε αργότερα).

Το άλλο ενδιαφέρον που ακούσαμε, στο πλαίσιο αυτής της αυτοδικαίωσης, είναι ότι όλοι εκείνοι οι ακροδεξιοί συναγερμικοί που μετακινήθηκαν στο νεοναζιστικό κόμμα—που δημιούργησαν πρώην στελέχη του ΔΗΣΥ—θα επιστρέψουν όταν ο ΔΗΣΥ «ανακτήσει» τον κεντροδεξιό του χαρακτήρα. Ανησυχητικό δε είναι το γεγονός ότι διερωτάται δημόσια σε ποια φάση (αναφέρεται σε ποσοστό) νομιμοποιείται το ΕΛΑΜ και πως ο κόσμος αυτός—που εισχώρησε στο νεοναζιστικό μόρφωμα—θα ενταχθεί στο φάσμα του δημοκρατικού τόξου.

Κάπως, επίσης, πείθει τον εαυτό του ότι ο ΔΗΣΥ δεν φέρει ευθύνη για το τέλμα στο Κυπριακό, παρά τη στάση του Νίκου Αναστασιάδη στο Κραν Μοντάνα, την οποία περιέγραψε ως απλούς τακτικισμούς που δεν του βγήκαν. Επιμένει, δε, ότι ο ΔΗΣΥ παραμένει συνεπής στην παραδοσιακή εποικοδομητική του στάση στο Κυπριακό, χωρίς να λαμβάνει υπόψη δύο κρίσιμα στοιχεία. Πρώτον, ότι ο κομματικός του πατέρας, ο Νίκος Αναστασιάδης, ήταν ο πρώτος που έθεσε, εκ μέρους της ελληνοκυπριακής πλευράς, στο τραπέζι την τουρκική θέση για δύο κράτη. Και δεύτερον, τη σημερινή πολιτική πραγματικότητα, όπου η ηγεσία του κόμματος έχει υιοθετήσει ακροδεξιά ρητορική, με παρουσία σε αντίστοιχες εκδηλώσεις.

Κατά τα άλλα, αναπαράγονται και κάποιες μάλλον ουτοπικές αυταπάτες περί μιας υποτιθέμενης σύμπλευσης μεταξύ ΛΟΑΤΚΙ και «γριβικών» (sic) ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ, με κοινό παρονομαστή την επιδίωξη λύσης του Κυπριακού. Μια προσέγγιση που αγνοεί ότι οι δεύτεροι—οι πλειοψηφούντες—όχι μόνο απορρίπτουν τη ΔΔΟ ως μοντέλο λύσης, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις χρησιμοποιούν και ρητορική μίσους ενάντια στους πρώτους.

Συμπαθώ τον Γιώργο Παμπορίδη. Πραγματικά πιστεύω ότι έχει καλές προθέσεις και του αναγνωρίζω ότι συνέβαλε καθοριστικά στην προώθηση των νομοσχεδίων για το ΓΕΣΥ, τα οποία, βεβαίως, ήταν ήδη σε πορεία πριν από τον ίδιο. Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς ακόμη και σε αυτό. Μόχθησε και πέτυχε τη δημιουργία του ΓΕΣΥ, διαμορφώνοντας ένα αναγκαίο consensus. Ποιοι ήταν, όμως, οι βασικοί διαφωνούντες; Σε μεγάλο βαθμό, στελέχη του ίδιου του κόμματός του. Και εδώ βρίσκεται ίσως το πραγματικό του επίτευγμα: ότι κατάφερε να πείσει τους συναγωνιστές του πως το πολιτικό κλίμα δεν επέτρεπε πλέον ένα εναλλακτικό μοντέλο που θα εξυπηρετούσε περισσότερο ιδιωτικά συμφέροντα—ένα μοντέλο που, μέχρι τότε, προκρινόταν από την ηγεσία του ΔΗΣΥ.

Κλείνοντας, να σημειώσω ότι απολαμβάνω τις συνεντεύξεις του Παμπορίδη. Αν μη τι άλλο, είναι ειλικρινής ως προς αυτά που πιστεύει, έστω κι αν αυτά, ενίοτε, στερούνται λογικής συνέπειας. Η «ματσίλα» που εκπέμπει δεν συνάδει με τη δική μου αισθητική, αλλά αυτό δεν σημαίνει και κάτι ιδιαίτερο.