in Άρθρα στα Ελληνικά

Ζώνες και αποκλειστικά δικαιώματα

Δημοσιεύτηκε στο Φιλελεύθερο (31/9/15) και την Καθημερινή (8/9/15)

Η Διζωνική Δικοινωτική Ομοσπονδία είναι το συνταγματικό μοντέλο πάνω στο οποίο θα βασίζεται η οποιαδήποτε επικείμενη λύση. Η Διζωνικότητα είναι το πλέον αμφιλεγόμενο κομμάτι του υπό διαπραγμάτευση συνταγματικού μοντέλου, καθώς εξασφαλίζει στην κάθε κοινότητα συγκεκριμένα εδαφικά δικαιώματα. Δηλαδή, οι δυο κοινότητες, οι οποίες εκ των πραγμάτων είναι εθνικά διαχωρισμένες, θα ορίζουν διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές.

Άτομα και πολιτικά σύνολα που διαφωνούν με τη διζωνικότητα, όπως για παράδειγμα η ΕΔΕΚ, ισχυρίζονται ότι η διζωνικότητα δεν υφίσταται ως πολιτικός όρος, και ότι η Κύπρος χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο στα πλαίσια υλοποίησης ενός ρατσιστικού γεωγραφικού διαχωρισμού με βάση τις εθνικές ταυτότητες.

Οι υπερασπιστές της άποψης αυτής προβαίνουν στο εξής στοιχειώδες λάθος: παρόλο που ο όρος διζωνικότητα δεν χρησιμποιείται ευρέως, στην ουσία του δεν διαφέρει από άλλες μορφές εδαφικών δικαιωμάτων όπως εφαρμόζονται σε χώρες της δύσης. Για του λόγου το αληθές, παρακάτω παραθέτω παραδείγματα εδαφικών δικαιωμάτων όπως εφαρμόζονται στην Αυστραλία και τον Καναδά.

Στην Αυστραλία, 417,318 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης ελέγχονται αποκλειστικά από τον αυτόχθονα πληθυσμό της χώρας. Οι αυτόχθονες απολαμβάνουν αποκλειστικά δικαιώματα πάνω στη γη των προγόνων τους ως αντίβαρο των κακουχιών που υπέστησαν κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας. O νόμος του 1976 για τα Δικαιώματα των Αυτοχθόνων στη Γη, ρυθμίζει την πώληση γης που κατέχουν οι αυτόχθονες, φροντίζοντας ότι η γη θα παραμείνει στα χέρια του πληθυσμού αυτού. Έχουν, δηλαδή, αποκλειστικά δικαιώματα πάνω στη γη τους, τα οποία δεν παρέχονται στους υπόλοιπους Αυστραλούς, παρόλο που είναι ίσιοι πολίτες του κράτους.

Άλλο παράδειγμα δυτικής χώρας με εδαφικά δικαιώματα είναι η επαρχία Κεμπέκ στον Καναδά. Οι Κεμπεκουά (κάτοικοι του Κεμπέκ) απολαμβάνουν δικαιώματα αυτοδιάθεσης εντός της γεωγραφικής ζώνης που ελέγχουν, παρόλο που αυτή (η επαρχία τους) είναι μέρος του Καναδικού κράτους. Το Κεμπέκ, σε αντίθεση με τον υπόλοιπο Καναδά, είναι γαλλόφωνο και καθολικό, και οι κάτοικοί του, οι Κεμπεκουά, θεωρούν ότι απειλούνται από την αγγλοσαξωνική κουλτούρα της υπόλοιπης χώρας. Γι’ αυτό ζητούν επιπλέον δικαιώματα εντός της γεωγραφικής ζώνης ελέγχου τους, ούτως ώστε να διασφαλίσουν την επιβίωση του χαρακτήρα της κουλτούρας τους. Για παράδειγμα, στο Κεμπέκ οι δημόσιες πινακίδες επιβάλλεται να είναι τυπωμένες στα γαλλικά. Επίσης, τα δημόσια σχολεία επιβάλλεται να έχουν ως κύρια διδακτέα γλώσσα τα γαλλικά, έστω στην πλειοψηφία τους οι Καναδοί είναι αγγλόφωνοι. Τα αποκλειστικά αυτά δικαιώματα δεν έχουν σκοπό να μειώσουν τα δικαιώματα των υπόλοιπων Καναδών στο Κεμπέκ, αλλά να διασφαλίσουν τα δικαιώματα των Κεμπεκουά σε σχέση με την επιβίωση της εθνικής τους ομάδας.

Τα παραδείγματα των αυτόχθονων στην Αυστραλία και των Κεμπεκουά στον Καναδά, δείχνουν ότι χώρες με ιδιαίτερα ανεπτυγμένη δημοκρατική κουλτούρα παρέχουν ειδικά δικαιώματα σε υποομάδες του πληθυσμού τους, πολλά από τα οποία έχουν εθνικό και γεωγραφικό προσδιορισμό.

Φωτογραφία από εδώ

Leave a Reply

  1. Τζιαι στην Ελβετία τα καντόνια εν σαφώς γεωγραφικά διαχωρισμένα με βάση την θρησκεία (προτεστάντικα τζιαι καθολικά καντόνια – αντιθέσεις πολλά έντονες όταν η θρησκεία ήταν έντονα στην ζωήν των αθρώπων), γλωσσικές (γερμανόφωνοι, γαλλόφωνοι, ιταλόφωνοι, ρομάνσ̆ς), ή λόγω ιστορικών γεγονότων. Μέχρι πριν λλία χρόνια, το δίπλωμαν ενός πανεπιστημίου του καντονίου δεν ήταν αναγνωρισμένον που το ομοσπονδίακόν πανεπιστήμιο (τζιαι αντίστροφα) τζιαι έπρεπεν κάποιος με το μή συμβατόν δίπλωμαν να κάμει αίτησην για αναγνώριση πριν να πιάσει δουλειά στο άλλον πανεπιστήμιο ή ακόμα τζιαι για καθηγητής του γυμνασίου. Τωρά αρμονιστήκαν κάπως καλλύττερα, αλλά άμαν γεωγραφικά κατοικείς τζιαι πληρώννεις φόρους στο έναν καντόνιον, θέλεις άδειαν εργασίας για να εργαστείς στο άλλον. Τα καντόνια είναι κανονικές αυτόνομες κυβρνήσεις, κανονικά κράτη, οι ομοσπονδιακές αρμοδιότητες είναι πολλά λλίες αναλογικά, τζιαι η εναρμόνηση των καντονιακών νόμων είναι προαιρετική τζιαι έναν καντόνιον την κάμνει αν έχει κάτι να κερδίσει. Κανένας δεν θεωρεί ηθικήν ανάγκην να εναρμονιστεί με τα άλλα καντόνια σε κάτι που δεν καθορίζεται που το συνομοσπονδιακόν σύνταγμαν. Η διαφορά είναι ότι το συνομοσπονδιακόν σύνταγμαν μπορεί να αλλάξει παρά την θέλησην ενός καντονίου που δεν μπορεί να αποσχισθεί όταν η πλειοψηφία των καντονίων τζιαι η πλειοψηφία του λαού το θέλει (και των δύο βουλών) πράμαν που δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν τα κράτη είναι δύο διότι η κάτω βουλή φκάλλει αποτέλεσμαν 50/50. Όταν μια βουλή δεν φκάλλαι αποτέλεσμαν χρειάζεται να υποστείς το στάτους κβό μέχρι να βρεθέι άλλον compromise που να το δεχτούν τζιαι οι δύο. Κάτι σαν την τωρινήν διχοτόμησην που ντεφάκτο δεχούμαστην σαν τον καλλύττερον συμβιβασμόν μέχρι να έβρουμεν κάτι καλλύττερον.

    Η υποκρισία της Εδέκ, τζιαι της παλιάς τζιαι της νέας, είναι ότι παρουσιάζει τον τωρινόν συμβιβασμόν σαν αγωνιστικήν πορείαν. Υποκρισία που με κάμνει να ξεράσω, ιδίως όταν είναι αθρώποι υποτίθεται ορθολογιστές τζιαι προοδευτικοί που την πουλούν.