George Iordanou Politics, Philosophy and (not much) Real Life
Tag

Αναστασιάδης

Τα νηπιαγωγεία των παπάδων

Αυτές τις μέρες γίνεται λόγος για τα νηπιαγωγεία της αρχιεπισκοπής με αναφορές στα θρησκευτικά σχολεία άλλων χωρών (κυρίως του Η.Β.) χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα ότι οι γονείς μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με τα παιδιά τους. Λίγες σκέψεις επί του θέματος όπως τις εξέφρασα στο twitter. Ξεκινάμε με το πρώτο: ότι οι γονείς μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με τα παιδιά τους. Σε ένα βαθμό σωστό· παραδοσιακά οι γονείς μεταδίδουν γνώσεις, δεξιότητες και πιστεύω στα παιδιά τους, κάποτε λανθασμένα και εις βάρος αυτών. Όμως η ‘ελευθερία’ αυτή των γονιών δεν είναι απόλυτη. Tα παιδιά χρειάζονται κάποιες συγκεκριμένες γνώσεις και δεξιότητες για να μπορέσουν να γίνουν ισότιμα μέλη της κοινωνίας και να αδράξουν τις όποιες ευκαιρίες βρεθούν στο διάβα τους. Ελλείψει αυτών των γνώσεων/δεξιοτήτων...

Περί αξιογράφων

Το βρίσκω πραγματικά εξωφρενικό ότι σε μια πολιτισμένη χώρα συζητούμε σοβαρά το να χαραμίσουμε δημόσιο χρήμα εμάς των φορολογουμένων για να αποζημιώσουμε (“στηρίξουμε κοινωνικά”) άτομα που επένδυσαν οικειοθελώς σε αξιόγραφα μιας ιδιωτικής εταιρείας. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι τα άτομα αυτά εξαπατήθηκαν από τις τράπεζες, ισχυρισμός που σηκώνει αρκετή συζήτηση, το ότι ζητούν τα σπασμένα όχι από τις τράπεζες αλλά από εμάς τους συμπολίτες τους, περιλαμβανομένων ατόμων λιγότερο προνομιούχων από αυτούς, είναι όχι μόνο παράλογο αλλά και θρασύ. Αναδιανομή, δηλαδή, αλλά από την ανάποδη. Ναι, περί θράσους πρόκειται. Έχουν το θράσος να εισηγούνται ότι δεν πρέπει να επενδύσουμε σε σχολεία, νοσοκομεία, θέσεις εργασίας, σχέδια επαγγελματικής κατάρτισης, υποδομές ανάπτυξης κτλ και αντί αυτού...

Ο κλέφτης και ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται

Ο χρόνος αυτός έχει εκλείψει για τον Νίκο Αναστασιάδη. Για κακή του τύχη πριν τις προεδρικές εκλογές. Πριν μπούμε στο δια ταύτα να τονίσουμε την προνομιούχα θέση στην οποία βρέθηκε ο πρόεδρος. Ο Νίκος Αναστασιάδης είχε την υποστήριξη μια μερίδας — όχι πλειοψηφούσας αλλά με σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο — του κόμματος του καθώς και της πλειοψηφίας του κόσμου της αριστεράς που ασκώντας το πατριωτικό τους καθήκον τον υποστήριξαν στην προσπάθειά του να λύσει το κυπριακό. Ξεκίνησε, δηλαδή, τις διαπραγματεύσεις, έχοντας μια κριτική μάζα υποστηρικτών, γύρω στο 30%. Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν επίσης ότι οι διαφωνούντες, εντός και εκτός του κόμματός του, ήταν δεδομένοι και θα παρέμεναν τέτοιοι ανεξαρτήτως της έκβασης των διαπραγματεύσεων και ανέρχονταν επίσης γύρω στο 30%. Ο Νίκος...

Όταν πολιτικοί αλληλοσυγχαίρονται για την οικονομία

Στην Αγγλία οι περισσότεροι δικαιούχοι επιδομάτων είναι εργαζόμενοι. “Εργάζονται για να κερδίσουν τη φτώχεια τους”, λέει χαρακτηριστικά ο Owen Jones. Δηλαδή εργάζονται αλλά οι μισθοί που τους δίνουν τα αφεντικά τους δεν είναι αρκετοί για να ικανοποιήσουν βασικές τους ανάγκες, όπως για παράδειγμα την αγορά φαγητού για την οικογένειά τους. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα, όπως αναφέρει ο Aditya Chakrabortty στην Guardian, υπάρχει αύξηση μικροκλοπών, όπου πολίτες μη έχοντας φαγητό κλέβουν ψωμί και άλλα βασικά αγαθά από υπεραγορές. Κατόπιν συλλαμβάνονται, δικάζονται, και τους επιβάλλονται πρόστιμα τα οποία αδυνατούν να αποπληρώσουν. Το παράδειγμα της 35χρονης κυρίας Hill είναι χαρακτηριστικό. Η κ. Hill και το 18μηνο της βρέφος λιμοκτονούσαν. Η κ. Hill πήγε στην υπεραγορά, έκλεψε κοτόπουλο και...

Elections at DIKO: change of leadership, change of direction?

Nicolas Papadopoulos, the newly elected president of DIKO, is the son of the former president of the Republic of Cyprus Tassos Papadopoulos and is largely expected to follow the political path of his late father.
Nicolas has more robust preferences when it comes to the Cyprus problem, whereas the former president of DIKO, Marios Garoyian, was more flexible; something that can be verified by his alliances with both leftist AKEL and right wing DISY at the last two presidential elections.

George Iordanou Politics, Philosophy and (not much) Real Life

Social Media

Follow me on twitter