in Articles in English

Orphanides in his paper on ‘What happened in Cyprus’ is being partisan

Professor Athanasios Orphanides published an article titled What Happened in Cyprus? The Economic Consequences of the Last Communist Government in Europe. You can find the MIT Sloan Research Paper that Professor Orphanides published on May 28th here. I include the abstract of the paper below:

This paper reviews developments in the Cypriot economy following the introduction of the euro on 1 January 2008 and leading to the economic collapse of the island five years later. The main cause of the collapse is identified with the election of a communist government in February 2008, within two months of the introduction of the euro, and its subsequent choices for action and inaction on economic policy matters. The government allowed a rapid deterioration of public finances, and despite repeated warnings, damaged the country’s creditworthiness and lost market access in May 2011. The destruction of the island’s largest power station in July 2011 subsequently threw the economy into recession. Together with the intensification of the euro area crisis in the summer and fall of 2011, these events weakened the banking system which was vulnerable due to its exposure in Greece. Rather than deal with its fiscal crisis, the government secured a loan from the Russian government that allowed it to postpone action until after the February 2013 election. Rather than protect the banking system, losses were imposed on banks and a campaign against them was coordinated and used as a platform by the communist party for the February 2013 election. The strategy succeeded in delaying resolution of the crisis and avoiding short-term political cost for the communist party before the election, but also in precipitating a catastrophe right after the election.

I am surprised that the prestigious Sloan School of Management of the MIT agreed to put its name to this paper. The paper is not up to academic standards, at least not up to the standards of the discipline I am in and I guess not up to the standards of MIT. From what I understand this is a working paper, so it hasn’t gone through peer-review yet — the process by which academic work is double reviewed anonymously before it is published by an established academic journal — but given the name of the author and the name of the institute attached to it, I have little doubt that it will eventually be published in a high-profile journal. The partisan language used and the misrepresentation of the Cypriot political scene make for a sensational read, full of vindictiveness and bitterness towards the way Professor Orphanides was treated by the former government, but it should have no place in academia, which usually adheres to higher standards.

Orphanides is the ex-Central Bank of Cyprus Governor, an independent official appointed by the president, responsible for overseeing the banks in Cyprus. It was during Professor Orphanides’ time in office that the Cypriot banks became exposed to Greek debt and to the local property bubble that eventually bankrupted them. Orphanides was their supervisor, yet he accepts no responsibility and blames the former government for being late in asking for assistance and for overspending in social provisions .

The former government is partly to blame of course, but Orphanides is shifting all the responsibility to it, using it as a scapegoat to avoid his own share of the burden for the calamity that the high-ranking bankers in Cyprus caused under his supervision.

The very fact that he describes the former coalition government as “the last communist government in Europe” is simply incorrect and indicative of the political motives behind the paper. AKEL government can, at best, be described as a failed centre-left socialdemocratic government, nowhere near as radical as Orphanides depicts it.

Even if we accept Professor Orphanides’ view that the “the communist government started overspending” from the moment it got elected (p.4, also see s.3 “The Spending Spree”) , it does not follow that the reason that Cyprus is in this mess is due to the spending of the government. Dr Delia Velculescu, the IMF Mission Chief for Cyprus, in a video published by the IMF on May 2o, explains that the problems in Cyprus were caused by (a) the global crisis, (b) the crisis of the European periphery, (c) the heavy exposure of Cypriot banks to the local property bubble and (d) their exposure to Greek government bonds.

The banking industry, for which Professor Orphanides was responsible “became very large relative to the size of the economy” according to the IMF video. “The culmination of all this”, Dr Velculescu remarks, “was a loss of market confidence in Cyprus itself. The government lost market access; it couldn’t borrow anymore to finance its spending and its obligations”. In the video Dr Velculescu explains that the problem originated in the “risky decisions and risky investments” of local banks, the losses of which the government could not bear. Professor Orphanides refuses to engage with this side of the story. He refuses to accept his responsibility and shifts the blame to the former government, which, as I said above, is partly to blame for not seeking international help earlier. The only way for Professor Orphanides to clear his name is by whitewashing the disastrous decision-making of the top-bankers, for which he was responsible as the top official of the highest supervising body in the country.

Even when Professor Orphanides points out that the Central Bank warned the government of the imminent dangers looming over the economy, his suggestion was to implement a “meaningful fiscal consolidation, primarily on the expenditure side” (p.8). Professor Orphanides does not comment on the fact that the size of the banking sector and the totality of the losses caused by the greedy investments could not be covered by the state, no matter how much fiscal consolidation it did. Neither does he comment on his own share of the responsibility for the loss of trust in the Cypriot economy: it was him, after all, that had written numerous articles published in the Cyprus-Mail and the Financial Times accusing the government of overspending in social provisions.

Professor Orphanides is partly responsible for the loss of trust in Cyprus that lead to the subsequent downgrade of the economy and for poorly supervising the local banks who, by IMF admission, are responsible for bringing the Cypriot economy to its knees. The former government is responsible for delaying taking action because of the political costs it would bear in the following year’s presidential elections. Misrepresenting the other (the previous government was not a communist one) and shifting all the responsibility to it is a cheap shot that is part of the political process but it is not something that should feature in academic work.

Disclaimer: I am not an economist and I claim no expertise in economics. I urge you to read the article yourselves to form your own opinion and avoid any unintentional misrepresentation of Professor Orphanides’ argument by me.

Credit: The picture was published in the Cyprus-Mail.

Leave a Reply

  1. Ακόμα τζιαι για την αργοπορίαν να ζητήσει βοήθειαν η προηγούμενη κυβέρνηση που λες, είσιεν καταλήξει με την τρόικα που το φθινόπωρο του 12 σε μνημόνιον αλλά η ΕΕ δεν το υπόγραφεν. Τζιαι μερικούς μήνες πριν, όλα τα πολιτικά κόμματα εσυνεναίσαν να δώκουν 1.8 δις διότι εθεωρούσαν ακόμα ότι η Λαϊκή μπορεί να σωθεί…

    Μπροστά στη χάος της τρύπας που εφκάλαν οι τράπεζες με τα μεγάλα ρίσκα που επιάσαν τζιαι εχάσαν, κανέναν κράτος, καμιά πολιτική παράταξη, ακόμα τζιαι ούλλες οι πολιτικές παρατάξεις μαζίν, δεν εμπορούσαν να σταθούν. Αυτή εν η πικρή αλήθκεια, τζιαι από ότι λέει τζιαι ο επόμενος διοικητής, τα ρίσκα επιάσαν τα για να καλύψουν προηγούμενες ζημιές.

    Πολλά καλόν το άρθρον σου, τζιαι καλά κάμνεις να μεν εντυπώσιάζεσαι που τίτλους τζιαι ονόματα πανεπιστημίων.

    • Ευχαριστώ για το σχόλιο Acera, τζιαιρό να σε δούμε δαμέ:) Άρεσε μου πολλά το τελευταίο σου post για την οικολογία, το τσιγγουνιό τζιαι τους ευφάνταστες πολιτικές της Ελβετίας.

      Συμφωνώ απόλυτα με τη δεύτερη σου παράγραφο: ότι η έκταση του προβλήματος ήταν τέθκοια που καμιά πολιτική δύναμη εν θα ήταν σε θέση να κάμει το οτιδήποτε. Τούτο εν γεγονός δεδομένου του μεγέθους του τραπεζικού συστήματος σε σχέση με τες δυνατότητες του κράτους.

      Όμως, τζείνο που θα μπορούσε να κάμει η προηγούμενη κυβέρνηση, ήταν να μεν αφήκει τον ELA να δρατζιάσει εν όψει τον προεδρικών εκλογών. Επίσης τζείνο που θα μπορούσε να κάμει ήταν να διεκδικήσει βοήθεια όταν εγίνετουν το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων. Είδα πολλές φορές τον Χριστόφια να λέει ότι όταν γίνονταν οι διαπραγματεύσεις για το ελληνικό κούρεμα, εμιλούσαν για πολλά πιο χαμηλό ποσοστό, το οποίο θα ήταν διαχειρίσιμο, κατά τους συμβούλους του (που οι σύμβουλοι εν θέμα που μόνοι τους). Fair enough. Όμως όταν εκατάλαβε ότι εν ήταν έτσι τα πράματα τί έκαμε;

      Επίσης, το ΑΚΕΛ, σαν ένα αριστερό κόμμα, σοσιαλιστικό, όφειλε να αρθρώσει εναλλακτικό πολιτικό λόγο: να δώκει εναλλακτικές επιλογές πέραν του μνημονίου, να προσπαθήσει να τες τεκμηριώσει στα μμάθκια του κόσμου, τζιαι να τους καλέσει να του δώκουν ψήφο εμπιστοσύνης. Αντί τούτο, επερίμενε να υπογράψουμε για να φκάλει τζείνο το κείμενο της τάχα εναλλακτική πρότασης, το οποίο ήταν 74 σελίδες που εν ελαλούσαν ουσιαστικά τίποτε. Ήταν μια αρκετά πρόχειρη αποτίμηση της κατάστασης χωρίς ίχνος step-by-step guidance για τις εναλλακτικές αριστερές επιλογές που θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε. Επιλογές που ακόμα τζιαι οικονομολόγοι του IMF συζητούν: πριν 1-2 χρόνια εβρέθηκα σε ένα συνέδριο στο Cambridge, τζιαι ήρτε ένας καινούριος αππωμένος καθηγητής του Oxford που δουλεύκει για το IMF (ποτούτους που ήρταν πρόσφατα που τα Ivy League τζιαι νομίζουν ότι ξέρουν τα ούλλα) ο οποίος είσιε ήδη προωθήσει ένα σύστημα παράλληλου νομίσματος για χώρες όπως η Ελλάδα, που θα εμπορούσε να ήταν μια που τες επιλογές (ενδοσυστημικές αν θέλεις) που θα προωθούσε το ΑΚΕΛ. Όι ότι θα ήμουν ή είμαι υπέρ τούτης της επιλογής. Λαλώ σου το σαν ένα απλό παράδειγμα ότι υπήρχαν εναλλακτικές επιλογές, ακόμα τζιαι μέσα στο IMF, που η αριστερά είσιε καθήκον να προβάλει.

      Τζιαι μια ανέκδοτη ιστορία. Πριν να διοριστεί ο Πανίκκος ο Δημητριάδης ως διοικητής της κεντρικής τράπεζας, ήρτε στην Κύπρο για να δώκει ένα lecture στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, με θέμα την Κυπριακή οικονομία. Το lecture ήταν 1-2 μέρες πριν τα Χριστούγεννα, 23 ή 24 του Δεκέμβρη, τζιαι δεδομένου ότι ήμουν Κύπρο είπα να πάω να δω τι έσιει να πει τούτος ο προφέσορας που το Leicester που είσιε πρόσφατα κερδίσει τζιαι ένα μεγάλο grant που το ESRC, για το οποίο έτυχε να πιάσω email. Πάω που λαλείς στο Πανεπιστήμιο. Τζιαμέ ήταν μεταξύ άλλων ο Αβέρωφ, ο Γεωργιάδης του Πολίτη, ο Συλικιώτης, διάφοροι του Πανεπιστημίου Κύπρου, τζιαι άλλοι όπως ο Τριμικλινιώτης, ο Γρηγόρης, ο OSR κτλ, γενικά το ακροατήριο ήταν αρκετά diverse.

      Όπου πάω βαστώ ένα μαύρο σημειωματάριο τζιαι γράφω τι λαλεί ο ομιλητής καθώς η μνήμη μου ενεν η καλύτερη τζιαι γράφοντας αποτυπώνω πληροφορία πιο καλά. Σπάνια θκιαβάζω ξανά τα γραψιμιά μου, αλλά πρόσφατα που εσυστάριζα τα σημειωματάρια τα μετροφύλλησα τζιαι έππεσε το μμάτι μου στη σελίδα με τις σημειώσεις του Δημητριάδη τζιαι εθυμήθηκα τζείνη την ομιλία.

      Ο Δημητριάδης στην ομιλία του έκαμε μια πολλά καλή διάγνωση της τότε κατάστασης καθώς τζιαι μια πρόβλεψη για το τι μέλλει γενέσθαι. Τότε έκαμε μου πολλά μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι ο Δημητριάδης είπε ξεκάθαρα ότι η μόνη λύση για τις κυπριακές τράπεζες θα ήταν η κρατικοποίηση τους τζιαι η δημιουργία μιας κρατικής τράπεζας που θα εγγυάτο τες αποταμιεύσεις τζιαι τα καλά δάνεια των πολιτών. Η ιδέα ήταν ότι θα άφηνε ούλλη τη σαβούρα στους ιδιώτες να πληρώσουν τα σπασμένα των επιλογών τζιαι επενδύσεων τους, τζιαι ότι θα προσπαθούσε να διασφαλίσει τα συμφέροντα του απλού κόσμου. Σημείωσε ότι τούτο ήταν μήνες πριν διοριστεί στην ΚΤ.

      Τότε θυμούμαι ο Γεωργιάδης έκαμε 2-3 παρεμβάσεις, υπήρχε μια σχετική συζήτηση τζιαι η μέρα ετέλειωσε με τα γνωστά χαριεντίσματα που λαμβάνουν χώρα όταν υπάρχουν πολιτικοί στο ακροατήριο.

      Τζιαι το ερώτημα μου είναι: αν ο μετέπειτα διοικητής της ΚΤ, ο οποίος ήταν επιλογή του προέδρου, ήταν τόσο σίγουρος για το τι θα γινόταν τζιαι πια θα ήταν η σωστή αντιμετώπιση της κυβέρνησης, γιατί είσιε τόσο παθητική στάση; Επίσης, δεδομένου ότι ο Δημητριάδης ήταν η επιλογή του προεδρικού, εικάζω ότι εξέραν τη δουλειά του. Εν επροβληματιστήκαν; Εν εδιερωτηθήκαν αν είσιε δίκαιο; Για να τον προσλάβουν φαντάζομαι ότι εσυμφωνούσαν τουλάχιστον με τη διάγνωση του. Τι εκάμαν για τούτο;

      Η προβλέψιμη απάντηση θα περιλαμβάνει κάπου την ατάκα περί κυβερνώσας βουλής. Ε ναι, αλλά τούτο εν τζιαι αλλάσει το γεγονός ότι το ΑΚΕΛ εν έφερε σοβαρή εναλλακτική πρόταση σε τζείνη την κυβερνώσα βουλή, έστω για την τιμή των όπλων.

      Γι’ αυτό τα βάλλω με το ΑΚΕΛ. Επροσπαθήσαν να διαχειριστούν τον καπιταλισμό τζιαι εκάμαν τα σιόνι. Άσε το επικοινωνιακό κομμάτι, με τα emails τζιαι τα φαξ με τα ρουσφέτια, το Μαρί που όσπου να περάσουν οι τέσσερις μέρες τζιαι να δεηθεί να συζητήσει το θέμα ήταν αργά γιατί είσιε ήδη γίνει hijack που τη δεξιά.

      Εμακρηγόρησα αλλά εν πειράζει, τουλάχιστον εν ευκαιρία να βάλω τζιαι τες θκυο κριτικές δαμέ (τζιαι για τον Ορφανίδη τζιαι για την τότε κυβέρνηση)

  2. There are many contraditions in his article that render it subjective and unreliable. He admits that there was an interconnectedness to Greece and that Cypriot banks were highly exposed to Greece and that there was a crisis in the eurozone precipitated by a world banking crisis but yet he blames the supposedly “communist” government for giving easter allowance.

  3. Seriously now. Was Christofias’s government the best thing that happened to us during a major world economic crisis? I remember his economics adviser in a tv talk show at the time when the first downgrade came upon us. When asked he said “so what”.