in Άρθρα στα Ελληνικά

Σάστισμα μπροστά στις σφαγές στο Ιράκ και την έλλειψη επιλογών της δύσης

Παρακολουθώ σαστισμένος τις θρησκευτικά υποκινούμενες δολοφονίες ολόκληρων χωριών αμάχων στο Ιράκ και την επικράτηση των φανατικών του Ισλαμικού Κράτους, και διερωτώμαι τί επιλογές και ευθύνες έχει η δύση, και ειδικά οι ΗΠΑ και το Η.Β., οι οποίοι μαζί εισέβαλαν στο Ιράκ με πρόφαση τα όπλα μαζικής καταστροφής που υποτίθεται κατείχε ο δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν.

Στη Βρετανία είναι πλέον κοινότυπη η διαπίστωση ότι η επικράτηση του Ισλαμικού Κράτους οφείλεται, εν πολλοίς, στη λανθασμένη απόφαση των ιδίων να στηρίξουν τους Αμερικανούς κατά την εισβολή τους στο Ιράκ.

Ο πρωθυπουργός της χώρας εξηγώντας της προθέσεις της κυβέρνησης του ισχυρίστηκε ότι το Η.Β θα προβεί μόνο σε ανθρωπιστικές ενέργειες, δηλαδή με βομβαρδισμούς συγκεκριμένων περιοχών για απελευθέρωση αμάχων και με την παροχή υποστηρικτικών υπηρεσιών σε όσους πολεμούν στο έδαφος. Ξεκαθαρίζει δε ότι δεν προτίθεται να στείλει “Βρετανικές μπότες στο έδαφος”, δηλαδή Βρετανούς στρατιώτες να πολεμήσουν στα πλαίσια μιας δεύτερης εισβολή στο Ιράκ. Βεβαίως, ο διαχωρισμός μεταξύ ανθρωπιστικής και στρατιωτικής επέμβασης δεν είναι ξεκάθαρος, με απόδειξη το γεγονός ότι οι βομβαρδισμοί που διενεργεί η Βασιλική Αεροπορία του Η.Β. ερμηνεύονται ως ανθρωπιστικές ενέργειες.

Τρία ερωτήματα προκύπτουν από τα πιο πάνω.

1. Μπορούν οι δυνάμεις της δύσης να αποτρέψουν την επικράτηση του Ισλαμικού Κράτους; Δεδομένου ότι ο υποστηρικτικός τους ρόλος δεν φαίνεται να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα, το πρώτο ερώτημα λοιπόν, είναι κατά πόσο η χερσαία επέμβαση δυτικών δυνάμεων ενδέχεται να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, δηλαδή τη διάλυση του Ισλαμικού Κράτους και την προσπάθεια (ανα)δόμησης ενός δημοκρατικού πολιτεύματος.

2. Αν υποθέσουμε ότι η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα είναι θετική, ότι δηλαδή η στρατιωτική επέμβαση από δυτικές δυνάμεις ενδέχεται να αποτρέψει και να ανατρέψει την επικράτηση του Ισλαμικού Κράτους, τότε το δεύτερο ερώτημα είναι κατά πόσο υπάρχει η λαϊκή βούληση για υποστήριξη της δεύτερης αυτής στρατιωτικής επέμβασης; Στο Η.Β. τουλάχιστον, παρόλο που υπάρχει 51% υποστήριξη για εναέριους βομβαρδισμούς, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών τοποθετείται εναντίον της χερσαίας επέμβασης.

3. Το τρίτο ερώτημα, ενσωματώνει τις ανησυχίες των δυο προηγουμένων και καταλήγει σε μια οξύμωρη διαπίστωση. Αν αποδεχτούμε ότι το Ισλαμικό Κράτος έχει ενδυναμωθεί λόγω των δυτικών χειρισμών στο Ιράκ, δηλαδή της εισβολής χωρίς πλάνο εξόδου και της εγκαθίδρυσης ενός καθεστώτος που μετατράπηκε σε συγκρουσιακό, τότε προκύπτει ότι οι ΗΠΑ και το Η.Β. έχουν ευθύνη να επωμιστούν το κόστος των συνεπειών της εισβολής τους στο Ιράκ. Τότε, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα οξύμωρο ερώτημα: είναι η λύση των προβλημάτων που προέκυψαν από την εισβολή στο Ιράκ, η εκ νέου εισβολή των δυτικών δυνάμεων σε αυτό;

Η εκτίμηση μου είναι ότι και τα τρία ερωτήματα χρήζουν αρνητικών απαντήσεων. Έτσι, λοιπόν, προκύπτει το σάστισμα: από τη μια οι εικόνες βίας που προκαλούν φρίκη και από την άλλη η έλλειψη αποτελεσματικών επιλογών αντίδρασης της δύσης.

Leave a Reply

30 Comments

  1. Τι σημαίνει ότι η Βρετανική κοινή γνώμη είναι υπέρ του εναέριου βομβαρδισμού αλλά όι υπέρ της χερσαίας επιχείρησης? Είναι η απόλυτη πολιτική του μικροαστού. Σφάξετε τους (δηλαδή πιστεύκουμεν σας που μας λέτε ότι έσιετε δίκαιο τζαι ότι οι άλλοι εν βάρβαροι τζαι μεις βομβαρδίζουμε “δημοκρατικά”) αλλά τα κοπελλούθκια μας να μεν πάθουν τίποτε, που μακριά εν μια χαρά.Τούτο είναι το πραγματικό ερώτημα που βγαίνει από το άρθρο σου που πρέπει να εμβαθύνεις, και ότι πιο ανησυχητικό. Έρχονται πολλά επικίνδυνες εποχές και δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Το πως θα αντιδράσει η Δύση, δεν βγάζει νόημα αν δεν πεις τι εννοείς. Τα κράτη, τις κυρίαρχες τάξεις, το απλό κόσμο, ποιούς; Αν εννοείς τα κράτη για ποιο λόγο να ταυτιστεί ο απλός κοσμάκης με τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης του; Για κάποιους ο πόλεμος εν κινήσεις πάνω σε μια κόλλα – δεν εννοώ εσένα αλλά εκείνους που κάμνουν τους σχεδιασμούς τζαι τες γεοπολιτικές αναλύσεις για δημιουργία πολιτικών – και για άλλους η πραγματικότητα στο πεδίο της μάχης. Αλήθεια ποιος εν πιο πιθανόν να δώκει πιο καθαρήν απάντηση που τους θκυό;

    • Συμφωνώ ότι εν εξαιρετικά υποκριτική η στάση των Άγγλων.

      Με τη χρήση του όρου “δύση” αναφέρομαι στα κράτη, κυρίως ΗΠΑ, ΗΒ, Γερμανία. Τούτο εν προϋποθέτει την ταύτιση του “απλού κοσμάκη” με τα εν λόγω κράτη, όμως οι κυβερνήσεις τούτων των κρατών ξέρουν ότι χρειάζονται – ας το πούμε – δημοκρατική νομιμοποίηση. Κοινώς: θέλουν επανεκλογή. Τζιαι τούτος εν ο μόνος λόγος, θεωρώ, που ο Κάμερον εν ιδιαίτερα reluctant να κάμει κάτι παραπάνω.

  2. Δεν μπορούμε “να αποδεχτούμε ότι το Ισλαμικό Κράτος έχει ενδυναμωθεί λόγω των δυτικών χειρισμών στο Ιράκ, δηλαδή της εισβολής χωρίς πλάνο εξόδου και της εγκαθίδρυσης ενός καθεστώτος που μετατράπηκε σε συγκρουσιακό, τότε προκύπτει ότι οι ΗΠΑ και το Η.Β. έχουν ευθύνη να επωμιστούν το κόστος των συνεπειών της εισβολής τους στο Ιράκ. Τότε, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα οξύμωρο ερώτημα: είναι η λύση των προβλημάτων που προέκυψαν από την εισβολή στο Ιράκ, η εκ νέου εισβολή των δυτικών δυνάμεων σε αυτό;” διότι ο ουαχαμπισμός προυπήρχε οποιασδήποτε αλληλεπίδρασης της Δύσης με την Μέση Ανατολή και κυρίως διότι η γέννηση του ISIS δεν συνδέεται με το Ιράκ αλλά με τον συριακό εμφύλιο, από όπου και μεταπήδησαν στα πορώδη σύνορα των δύο χωρών μετά την εκδίωξή τους (και στρατιωτική τους ήττα σε μεγάλο βαθμό) από το καθεστώς Άσαντ

    • Ναι John, έσιεις δίκαιο. Η άποψη που εξέφρασα βασίζεται σε τούτη την ανάλυση του Patrick Cockburn , όμως, όπως φαίνεται, εν την εμετέφερα σωστά

      • Θέλω να επέμβω στη συζήτηση για να κατεβάσω το επίπεδο. Το Cockburn είναι σπουδαίο όνομα για πορνοσταρ. Παρακαλώ συνεχίστε

        • Την έχω υπόψη μου και τον διαβάζω στον Independent. Υπάρχουν όμως ποιοτικές διαφορές (και τεράστιες ιδεολογικές) όσον αφορά την δράση των δύο οργανώσεων. Κυρίως διότι η Αλ Κάιντα υπήρξε σε μεγάλο βαθμό (και) δημιούργημα της Δύσης. Το γεγονός ότι οι δύο οργανώσεις πολέμησαν η μία την άλλη στον συριακό εμφύλιο για μένα καταδεικνύει ότι η δράση του Ισλαμικού Κράτους ξεφεύγει από τα αμιγή όρια των συνεπειών της καταστροφικής πολιτικής της Δύσης στην Μ. Ανατολή. Και επειδή το “βρετανοποίησες” στην ανάλυσή σου πάρε μια εσωτερική πτυχή: Όταν ο Μουσουλμάνος ουαχάμπι της “Islamic Patrol” πάει στον συμπατριώτη/ομόθρησκό του (και συμπολίτη του Βρετανό) στο ανατ. Λονδίνο να του πει “μην πίνεις μπύρες εδώ” και ο άλλος αντιδρά λούζοντάς του την μπύρα και τραβώντας του δύο μπάτσες αυτό δείχνει και ένα πράγμα για την νέας γενιάς τζιχάντ… Μένει να δούμε αν το ISIL θα επιβιώσει όπως η Αλ Κάιντα σαν μη βεμπεριανού τύπου οργάνωση (είναι δικτυακού τύπου οργανώσεις που σημασία έχει ο κόμβος και όχι η ιεραρχία). Προβλέπω ότι δεν θα το πράξει και πως θα χάσει από τους σιίτες (Ιράν, Χεζμπολάχ, καθεστώς Άσαντ). Το γιατί βέβαια ο δικτάτορας Άσαντ ξαφνικά γίνεται πάλι σύμμαχος, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση που ξεφεύγει από το ποστ σου. Και ίσως είναι και λίγο αυτιστική όπως αυτές για το αν τελικά ο Τζον Χολμς τον είχε 36cm ή 28… 🙂

  3. I’m glad you write so well in Greek as it means the translation app does quite a nice job of translating it back into English!

  4. Κάποια σχόλια: νομίζω το γεγονός ότι η γέννηση του ISIS δεν σύνδεεται άμεσα με την εισβολή ΗΠΑ/ΗΒ στο Ιράκ, δεν συνεπάγεται αρνητική απάντηση στο ερώτημα του Γιώργου. Υπάρχου άλλοι έμμεσοι (συστημικοί) τρόποι που ενδεχομένως να επηρέασε η εισβολή. Η μεταπήδηση από Συρία στο Ιράκ είναι εντελώς άσχετη με την απόσυρση ΗΠΑ/ΗΒ; (Δεν ξέρω, δεν είμαι ειδικός, το σημείο μου είναι συστημικό, όμως υποψιάζομαι ότι κάποιες αναλύσεις θα υποδείκνυαν τρόπους με τους οποίους δεν είναι άσχετη;)

    Νομίζω ο τρόπος που τίθεται το ερώτημα περί ευθύνης είναι μανιχαϊστικός και εκμαιεύει είτε το “ναι” είτε το “όχι”. Αυτό είναι χρήσιμο για πρακτικές αποφάσεις, αλλά οι αναλύσεις πρέπει να εξετάσουν και τις…γκρίζες ζώνες.

    Για το πρώτο σημείο του Γιώργου: “Δεδομένου ότι ο υποστηρικτικός τους ρόλος δεν φαίνεται να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα”. Νομίζω ότι έχουν. Ο αποκεφαλισμός του δημοσιογράφου ίσως δείχνει την νευρικότητα που οι βομβαρδισμοί προκάλεσαν στο ISIS, ότι δεν είναι υπεράνω, αλλά πλήττονται. (Το παράδειγμα του φράγματος, που επανακαταλήφθηκε από τους Κούρδους)

    Για το τρίτο σημείο: ναι, έχει ενδυναμωθεί ο ISIS λόγω ΗΠΑ/ΗΒ, ναι ΗΠΑ/ΗΒ έχουν κάποια ευθύνη, όχι όμως απόλυτη ευθύνη (στο κάτω-κάτω οι του ISIS κάνουν επιλογές, δεν είναι ρομπότ, δεν υπάρχει ντετερμινισμός).

    Το τελικό ερώτημα όμως δεν είναι ανάγκη να είναι “είναι η λύση των προβλημάτων που προέκυψαν από την εισβολή στο Ιράκ, η εκ νέου εισβολή των δυτικών δυνάμεων σε αυτό;” Μπορεί να είναι το εξής: είναι η λύση *κάποιων* προβλημάτων η εκ νέου εισβολή;

    • πάντως αντικειμενικά το μόνο που συνδέεται άμεσα με την εισβολή των ΗΠΑ/ΗΒ στο Ιράκ είναι η ανάδειξη του Μαλίκι στην εξουσία ως ενός πολιτικού που θα έδινε τέλος στην σεκταριστική βία (σιιτών/σουνιτών) της περιόδου 2005-2008. Το γεγονός ότι τα σουνιτικά φύλα συνδράμουν την ISIS και την νομιμοποιούν σε περιοχές όπως η Μοσούλη (στην Φαλούτζα πχ σκοτώθηκαν να την καταλάβουν) είναι ενδεικτικό. Ο αποκεφαλισμός αυτός καθ’ εαυτόν σαν πράξη είναι καθαρά “τερροριστική” με την ίδια λογική που οι Γάλλοι αποκεφάλιζαν υπηρέτριες, ο Γρίβας έπαιζε Τ/κ και κουμμουνιστές ή η διεθνής ταξιαρχία Σιμόν Μπολιβάρ έκοβε στα γόνατα τους Κόντρας στην Νικαράγουα. Κλασική πρακτική με διαχρονικά αποτελέσματα.

      • John, ναι ο αποκεφαλισμός του Foley είναι πράξη τερροριστική. Γιατί όμως *τώρα*; Τον είχαν από το 2012..

        • Αμφιβάλλω αν μια ενδεχόμενη εισβολή θα λύσει περισσότερα προβλήματα απ΄ ότι θα δημιουργήσει. Όπως και να έχει όμως, εν νομίζω ναν πιθανό σενάριο, λόγω opinion polls τζιαι κόστους.

          Που την άλλη, εν νομίζω ότι η μέχρι τώρα στάση της δύσης έσιει ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ο αποκεφαλισμός μπορεί να ερμηνευτεί τζιαι ανάποδα — ότι εν ένδειξη ισχύος τζιαι τρίξιμο δοντιών. Η δύση προς το παρόν αντιδρά σπασμωδικά, περιμένοντας να δει πως/αν θα υπάρξει σταθεροποίηση για να ληφθούν περαιτέρω αποφάσεις. Oύτε τζ’ εγώ έχω εξειδικευμένη άποψη πας το θέμα όμως, άρα μπορεί να μεν στέκει τούτο που λαλώ

        • Ελπίζω να έχεις δίκαιο όμως, κάτι που υποδείχτηκε και σε μένα πρόσφατα: από άποψη opinion polls: όταν ήταν να μπει ο Blair στο Ιράκ, κατέβηκε στους δρόμους του Λονδίνου πέραν του ενός εκατομμυρίου και διαδήλωσαν! Η πιο μεγάλη διαδήλωση πρόσφατα. Άλλαξε κάτι; Όχι… (Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι το μέλλον πάντα μιμείται το παρελθόν).

          Περί ερμηνείας του αποκεφαλισμού: ανοικτό, όντως, όμως νομίζω ότι γενικά δεν θυσιάζεις ένα μεγάλο “asset” όπως ο Foley, τόσο εύκολα, πρέπει να υπάρχει λόγος, και τείνω να πιστεύω είναι επίδειξη ισχύος ακριβώς διότι χρειάζεται να γίνει τώρα λόγω…αδυναμίας.

        • John: εσύ πως ερμηνεύεις τον αποκεφαλισμό τζιαι κυρίως το timing του; Είναι μεν terrorist act όπως ανέφερες, αλλά θεωρείς ότι εν ανεξάρτητη που τη δυτική ενδυνάμωση των αντιπάλων του IS;

        • σαν πράξη είτε γίνονταν τώρα, είτε μετά από πέντε μήνες στέλνει μήνυμα προς την Δύση (ΗΠΑ) κυρίως μετά τις προχθεσινές δηλώσεις Ομπάμα για επιμονή στο θέμα των τζιχαντιστών. Κυρίως στην κοινή γνώμη των χωρών της Δύσης (πχ με τον αποκεφαλισμό των αντρών του Άσαντ της 17ης Ταξιαρχίας που κάρφωσαν τα κεφάλια τους σε κάτι κάγκελα στην Ράκα ουδείς ασχολήθηκε). Εγώ θεωρώ πως η στρατηγική απώθησή τους πίσω στην Συρία συνδέεται όχι τόσο με την δυτική ενδυνάμωση των αντιπάλων τους (Κούρδοι κτλ) ή κάποια στρατιωτική επέμβαση της Δύσης (επιτόπια, χερσαία) αλλά με την ενεργό ανάμιξη των σιιτών του Ιράκ (δίκτυο Καζάλι) τους Κουντς και την Χεζμπολαχ. Αν απωθηθούν στην Συρία τέλειωσε το παιχνίδι. Εδώ όμως στο Τικρίτ και δεν κατάφεραν να τους διώξουν. Επίσης έχω την αίσθηση ότι πλέον ο μαχητικός τους πυρήνας είναι Βρετανοί, Τυνήσιοι, Β(λ)ακάνιοι και λοιποί Ευρωπαίοι. Αυτοί αποκεφαλίζουν, όχι οι Σουνίτες.. http://www.newsweek.com/twice-many-british-muslims-fighting-isis-armed-forces-265865

        • Seriously? Is NO ONE going to comment on the fact that I did 3 dick puns on the spot? People don’t appreciate talent anymore

  5. Ευχαριστώ για το σφαιρικά (με κάποια εξογκώματα) επιμορφωτικό νήμα που μόλις διάβασα

      • It was a real pleasure to discharge our knowledge all over your screen. You could say that you were hosed with facts. The thread was down but we got it up again in no time

  6. Πιστεύκω οι ΗΠΑ & Αγγλία ευθύνονται που την άποψη ότι αν υπήρχε ακόμα το κράτος που διοικούσε ο Σαντάμ τότε μάλλον θα μπορούσε να απωθήσει τους τζιχαντιστές στρατιωτικά. Δημογραφικά εν πολλά ιδιαίτεροι τόποι & ο Σαντάμ τουλάχιστον έξερε πως να κρατήσει τες ισορροποίες. Οι αμερικάνοι επροσπαθήσαν να στήσουν άλλο κράτος τζαμέ που εν τους έπαιρνε & εκάμαν τα πούττους

    Ο αποκεφαλισμός (και η απειλή τζιάλλων αποκεφαλισμών) εν τρόπος να αυξήσουν το κόστος των αμερικάνων. Επίσης νομίζω παίζει μεγάλο ρόλο ότι εν δημοσιογράφος, άρα θα έχει δυσανάλογη επιρροή στα ΜΜΕ και τον κόσμο τους.

    • Σίουρα. Ο Σαντάμ θα μπορούσε να σκοτώσει καμμιάν 50000 με σαρίν να πάει πάσα κακόν. Αναρωθκιούμαι κάποτε: αν καμιάν φοράν οι Δυτικοί πουν έναν μεγάλο “στ’ αρτσιήθκια μας” η μέση ανατολή (τζιαι η Κύπρος μαζί) θα γινεί ένας παράδεισος επί γης;

        • Φαντάστου ότι ήβραν δικά τους. Εν τουλάχιστον αφελές να κάμνουμεν κουβένταν με το μόνον δεδομένον μες τον νουν μας να είναι ότι φταίν για ούλλα οι Αμερικάνοι τζιαι οι Εγγλέζοι, όπως εν τζιαι κάπως βλακώδες που την πλευράν των Εγγλέζων να συζητούν σάμπως τζιαι η ξοφλημένη τους αυτοκρατορία εν το δεσμείν τζιαι το λύειν του κόσμου ούλλου. Όπως είπεν τζιαι ο παρέας πιο πριν τα πράματα έννεν άσπρα-μαύρα τζιαι εν υπάρχουν λύσεις για ούλλα τα προβλήματα μέσα που την δράσην ενός παίχτη.

        • Αμάναμου ίντα κουβένταν ανοίξετε. Εμπήκε τζαι ο Παύλος μετά μέσα τζαι τωρά εν ιξέρω πόθεν να το πιάω τζαι πόθεν να τ’αφήκω. Γι’αυτό θα σχολιάσω εν συντομία ότι θυμούμαι αν τζαι η συζήτηση νομίζω εκάλυψεν με.

          1. Συμφωνώ τζαι με τον Γιάννη τζαι με το Χρίστο. Σαφώς, τα σεκταριστικά προβλήματα παν αιώνες πίσω. Όμως που την άλλη η εισβολή των δυτικών στο Ιράκ και η στήριξη που παρείχαν στους Ισλαμιστές στη Συρία εδημιουργήσαν πρόσφορο έδαφος για να αποκτήσει μια εντελώς νέα διάσταση το ζήτημα. Ότι φταίν όμως οι δυτικοί, φταίν – τουλάχιστον εν μέρει.

          2. Το ερώτημα για μια νέα εισβολή (επέμβαση [sic]) εν πολλά εύστοχο τζαι δύσκολο. Αν μου λάλες για εισβολή στη Λιβύη του Καντάφι, τη Συρία του Άσσαντ, ή το Ιράκ του Σαντάμ θα σου έλεγα με τα 1000 οχι. Τωρά όμως, όπως είπα, το ζήτημα έλαβε μεγάλες διαστάσεις. Τζαι παρόλο που η απειλή είναι διαχειρίσιμη φαίνεται ότι κανένας ενεν διαθέσιμος να τη διαχειριστεί τζαι τούτο ενα που τα μεγάλα περίεργα της υπόθεσης. Ακριβώς τούτο το γεγονός εμένα κάμνει με να πιστεύκω ότι παίζουνται άλλα παιχνίθκια αλλά εν θα μπω σε τουντη συζήτηση που όσο μου είναι ελκυστική μου είναι και μισιτή – το ότι εκάμαν νύξεις συνεργασίας με Συρία τζαι Ιράν εν τυχαίο νομίζεις; Δεν νομίζω.

          3. Επί της ουσίας τζαι πας το πόιντ του Γιώρκου. Ακόμα τζαι αν καμουν επέμβαση οι δυτικοί ΔΕΝ πρόκειται να ακολουθήσει σωστό post-conflict reconstruction, peace-building, transitional justice, state-building τζαι λοιπές φανφάρες που ανακαλύψαν οι καλοπληρωμένοι νεο-φιλελεύθεροι “ειρηνευτές” των “ανθρωπιστικών” επεμβάσεων της Ουάσινγκτον και λοιπών δυτικών κέντρων “διανόησης”. Αν υπάρχει ένα πράμα που μας διδάσκει η ιστορία εν τούτο. Είτε δούμε τα Βαλκάνια, είτε τη Μέση Ανατολή, είτε οπουδήποτε αλλού. Συνεπώς η επέμβαση θα λειτουργούσε όπως λειτουργεί η ασπιρίνη στον καρκίνο. Το ζήτημα είναι να ενισχυθούν τόσο στρατιωτικά ή άλλως πως περιφερειακοί δρώντες όπως η η κυβέρνηση της Βαγδάτης, οι Κούρδοι αλλά και να ξεκινήσει ένας διάλογος με Ιράν, Σαουδική Αραβία, τζαι τους άλλους νεκατώστρες την Τουρκία τζαι το Κατάρ να βρούν μια περιφερειακή λύση της κατάστασης. Ας νεκατώσουν τζαι την Αίγυπτο τζαι τον Αραβικό Σύνδεσμο. Διότι η πραγματικότητα είναι πως το Ισλαμικό Κράτος είναι πιθανή απειλή για ούλλο τον Αραβικό κόσμο τζαι πιστεύκω ότι δεν είναι κάτι που τούτα τα κράτη θέλουν. Έχουν ενδιαφέρον στο να το περιορίσουν. Πρέπει να τους δοθεί βοήθεια, ίσως τζαι εκπαίδευση για να το καταφέρουν, σε πρώτη φάση. Σε δεύτερη, πρέπει να υπάρξει μια πιο κοινωνική προσέγγιση. Να γίνουν addressed ιστορικά μίση, να βρεθούν λύσεις. Όπως αντιλαμβάνεστε κάτι τέθκοιο δεν θα γίνει. Κάποια πελλάρα θα κάμουν πάλε τζαι θα τα κάμουν σσιρότερα. Τζαι αν δεν φανεί σήμερα θα φανεί σε λία χρόνια.

          4. Για τον αποκεφαλισμό τζαι κλείω. Το ότι έγινε τωρά σίουρα έσσει τη σημασία του. Το ποια εν τούτη η σημασία εν είμαι σίουρος. Το αν δηλαδή εν πράξη δύναμη ή αδυναμίας εν μπορώ να το ξέρω. Τζίνο που ξέρω είναι ότι έτσι κινήματα βρίσκουνται πάντα σε αδύναμη θέση – σε σχέση με κρατικούς δρώντες. Για αυτό τζαι οι τακτικές τους εν τόσο βίαιες, τόσο ασύμμετρες, τόσο μη συμβατικές. Ο δημιουργία τρόμου – τζαι η δημοσιοποίησή του – εν βασική μέθοδος τους. Η μετάδοση του αποκεφαλισμού έγινε ακριβώς για τούτο το λόγο, όπως έγινε τζαι η μετάδοση άλλων μαζικών εκτελέσεων κτλ. Τα ηθικά κέρδη που αποκομίζουν που τέθκοιες πράξεις εν μεγάλα. Πολλά άτομα προσχωρούν στες τάξεις τους ακριβώς διότι βλέπουν τούντες “επιτυχίες” του κινήματος. Η προβολή τέθκοιων πράξεων τους αναγάγει τους σε κάτι μεγαλύτερο που τζίνο που ένει τζαι βοηθά τους να εξελιχτούν. Το ότι που 7 σσιλιάες άτομα εκτιμάται ότι εφτάσαν τις 50 με 70 χιλιάδες (περισσότεροι που τον κυπριακό στρατό) ενεν καθόλου αστείο..

          Τούτα. Κάτι τις παραπάνω στη σελίδα μου, τζαι δαμέ (να θκιαβάζετε τζαι τον Γιάννη – εν εγκυρότατος) >>

          http://www.sigmalive.com/news/opinions_sigmalive/154966
          http://www.sigmalive.com/news/opinions_sigmalive/153642