George Iordanou Politics, Philosophy and (not much) Real Life
Category

Άρθρα στα Ελληνικά

Κακοί χειρισμοί και τουπέ

Οι πολίτες αναλαμβάνουν τις ευθύνες που τους αναλογούν. Είναι σπίτι, απομονωμένοι, κάποιοι με κόστος στη ψυχική τους υγεία, άλλοι χωρίς εισόδημα, και άλλοι με αφεντικά που αδυνατούν να δείξουν την ευελιξία που απαιτεί η φροντίδα παιδιών και η δουλειά από το σπίτι. Οι κυβερνώντες, οι οποίοι φέρουν βαρύτατες ευθύνες με τους κακούς χειρισμούς τους, αντί τουλάχιστον να δείξουν ταπεινότητα, απειλούν και φοβερίζουν με ύφος χιλίων καρδιναλίων, υιοθετώντας μέτρα ασαφή που αφήνουν τεράστιο περιθώριο ερμηνείας σε απλούς αστυνομικούς. Οι ασάφειες δίδουν υπερεξουσίες στην αστυνομία, της οποίας τα μέλη κάθε άλλο παρά βρίσκονται σε θέση να ασκήσουν κριτική σκέψη• η δουλειά τους, άλλωστε, όπως και των υπολοίπων σωμάτων καταστολής, είναι ακριβώς να μην σκέφτονται, παρά μόνο να ακολουθούν εντολές. Μη...

Οι χαμένοι των χαμένων του κυπριακού

Είμαστε οι χαμένοι του κυπριακού. Μερικοί από εμάς πιο χαμένοι από άλλους. Οι νικητές, λίγοι· κυρίως κάποιοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι που έστησαν καριέρα στην ιδέα της μίζερης, μισής Κύπρου και του “άλλου” ως αιώνιου εχθρού. Οι υπόλοιποι κύπριοι βιώνουμε τις συνέπειες ενός μεταβλητού status quo με τους μισούς, τους τουρκόφωνους κύπριους, να βιώνουν τη σταδιακή μετατροπή τους σε μειονότητα εντός μιας άλλης μειονότητας και τους άλλους μισούς, εμάς τους ελληνόφωνους κύπριους, να ζουμε σε ένα κράτος που, με πρόφαση τη διαίρεση που προέκυψε μετά τις σφαγές της δεκαετίας του 1960 και της εισβολής του 1974, κάνει εκπτώσεις τόσο στην υιοθέτηση όσο και στην εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παραβιάζοντας επιπλέον βασικές αρχές χρηστής διοίκησης. Με άλλα λόγια, είμαστε και οι δυο...

Ακούει κανείς;

Ο Νίκος Αναστασιάδης εξελίσσεται σε μια από τις πλέον τραγικές φιγούρες της σύγχρονης ιστορίας του κυπριακού. Ο άνθρωπος που υποστήριξε το σχέδιο του 2004 αλλά δεν κατάφερε να πείσει τη βάση του κόμματος του να το υποστηρίξει, ο οποίος χρόνια μετά και όντας στο πηδάλιο του κράτους βρέθηκε πιο κοντά από ποτέ στη λύση του Κυπριακού αλλά επέλεξε να την τορπιλίσει, αρχικά αποχωρώντας μια ανάσα πριν τη συμφωνία στο εδαφικό και στη συνέχεια αρνούμενος να προχωρήσει σε επίπεδο πρωθυπουργών Ελλάδας-Τουρκίας παρόλο που είχε στο τραπέζι τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, εκπροσώπηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ανώτατο επίπεδο και σαρανταμελή αντιπροσωπεία του Υπουργείου Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και πρωτοφανή πρόοδο στο καυτό θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Ο οποίος επέλεξε...

Φλερτ με τους ναζί

Ο ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος της Γερμανίας, AfD (ψάξτε τους στο Google να δείτε το πρόσωπο του νεοφασισμού στην Ευρώπη), το οποίο γίνεται όλο και πιο ισχυρό, εξηγά ότι “δεν φταίμε εμείς που στις πορείες μας συμμετέχουν και ναζί, δεν μπορούμε να ελέγξουμε πλήθη πέραν των 10,000 ατόμων”. Πέραν της προφανούς ανησυχίας που θα έπρεπε να έχει κάποιος όταν οι εκλογικεύσεις στις οποίες προβαίνει και οι δικαιολογίες τις οποίες παραθέτει για την συμπόρευση του κόμματος του με τους ναζί συνάδουν με εκείνες των ακροδεξιών της Ευρώπης τύπου Λεπέν, Σαλβίνι κτλ, το επιχείρημα καταρρέει όταν το ‘πλήθος’ με το ζόρι υπερβαίνει τα 200 άτομα. Τίποτε απ’ ότι συμβαίνει δεν είναι καθαρά κυπριακό. Το σιουμάλισμα της ακροδεξιάς και η μετατόπιση του κέντρου προς τα δεξιά είναι...

#γλωσσάρι

Το γλωσσάρι είναι non-issue το οποίο ανέδειξαν σε μείζον θέμα πολιτικοί και ΜΜΕ, κυρίως προσκείμενοι στο ΔΗΚΟ και το κυβερνητικό στρατόπεδο, χρησιμοποιώντας γερές δόσεις παραπληροφόρησης, ως βολική μετατόπιση της κοινής γνώμης την επομένη της ψήφισης των νομοσχεδίων για τον συνεργατισμό. Είναι non-issue καθώς όλοι εμείς που συναναστρεφόμαστε με Κύπριους της άλλης κοινότητας υιοθετούμε ήδη ένα ad hoc γλωσσάρι, αποκλείοντας πολωτικές ρητορικές που αποτελούν τροχοπέδη στην επικοινωνία ατόμων που οραματίζονται μια κοινή πατρίδα παρά ένα κράτος Ελληνοκυπρίων. Γιατί προφανώς όταν ένας Τουρκοκύπριος φίλος αναφέρεται σε ειρηνευτική επέμβαση της Τουρκίας, ξέρει πολύ καλά ότι η οποία υγιής συζήτηση αποκλείεται εκ προοιμίου, όπως και εγώ ξέρω ότι χρησιμοποιώντας τον όρο κατοχικός ηγέτης, εμπνευσμένο...

Πτώση

Χθες, μετά από χιλιάδες χιλιόμετρα τρέξιμο, είχα την πρώτη και ελπίζω τελευταία μου πτώση. Βρέθηκα φαρδύς πλατύς στη μέση του δρόμου, ξαπλωμένος σε όλο μου το μεγαλείο στην περιοχή κοντά στο πανεπιστήμιο στην Αγλαντζιά. Σκόνταψα τρέχοντας σε ένα ανισόπεδο πεζοδρόμιο. Άγνωστο γιατί κάτι τόσο έκδηλα επικίνδυνο αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Την έβγαλα σχετικά καθαρή με μόνο μελανιάσματα και επιδερμικές πληγές. Εάν όμως περνούσε αυτοκίνητο το αποτέλεσμα θα ήταν άλλο. Είμαι εξοργισμένος. Όχι τόσο με τα συγκεκριμένα θέματα του δημαρχείου, όσο με την προβληματική αντίληψη του τί θεωρείται ανάπτυξη στην Κύπρο αλλά και με τη γενικότερη περιφρόνηση της ασφάλειας, υγείας και ευημερίας των πολιτών. Δήμοι για τα αυτοκίνητα και όχι τους ανθρώπους, χωρίς ή με επικίνδυνα και κακοδιατηρημένα...

Τα νηπιαγωγεία των παπάδων

Αυτές τις μέρες γίνεται λόγος για τα νηπιαγωγεία της αρχιεπισκοπής με αναφορές στα θρησκευτικά σχολεία άλλων χωρών (κυρίως του Η.Β.) χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα ότι οι γονείς μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με τα παιδιά τους. Λίγες σκέψεις επί του θέματος όπως τις εξέφρασα στο twitter. Ξεκινάμε με το πρώτο: ότι οι γονείς μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με τα παιδιά τους. Σε ένα βαθμό σωστό· παραδοσιακά οι γονείς μεταδίδουν γνώσεις, δεξιότητες και πιστεύω στα παιδιά τους, κάποτε λανθασμένα και εις βάρος αυτών. Όμως η ‘ελευθερία’ αυτή των γονιών δεν είναι απόλυτη. Tα παιδιά χρειάζονται κάποιες συγκεκριμένες γνώσεις και δεξιότητες για να μπορέσουν να γίνουν ισότιμα μέλη της κοινωνίας και να αδράξουν τις όποιες ευκαιρίες βρεθούν στο διάβα τους. Ελλείψει αυτών των γνώσεων/δεξιοτήτων...

Περί αξιογράφων

Το βρίσκω πραγματικά εξωφρενικό ότι σε μια πολιτισμένη χώρα συζητούμε σοβαρά το να χαραμίσουμε δημόσιο χρήμα εμάς των φορολογουμένων για να αποζημιώσουμε (“στηρίξουμε κοινωνικά”) άτομα που επένδυσαν οικειοθελώς σε αξιόγραφα μιας ιδιωτικής εταιρείας. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι τα άτομα αυτά εξαπατήθηκαν από τις τράπεζες, ισχυρισμός που σηκώνει αρκετή συζήτηση, το ότι ζητούν τα σπασμένα όχι από τις τράπεζες αλλά από εμάς τους συμπολίτες τους, περιλαμβανομένων ατόμων λιγότερο προνομιούχων από αυτούς, είναι όχι μόνο παράλογο αλλά και θρασύ. Αναδιανομή, δηλαδή, αλλά από την ανάποδη. Ναι, περί θράσους πρόκειται. Έχουν το θράσος να εισηγούνται ότι δεν πρέπει να επενδύσουμε σε σχολεία, νοσοκομεία, θέσεις εργασίας, σχέδια επαγγελματικής κατάρτισης, υποδομές ανάπτυξης κτλ και αντί αυτού...

Ο κλέφτης και ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται

Ο χρόνος αυτός έχει εκλείψει για τον Νίκο Αναστασιάδη. Για κακή του τύχη πριν τις προεδρικές εκλογές. Πριν μπούμε στο δια ταύτα να τονίσουμε την προνομιούχα θέση στην οποία βρέθηκε ο πρόεδρος. Ο Νίκος Αναστασιάδης είχε την υποστήριξη μια μερίδας — όχι πλειοψηφούσας αλλά με σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο — του κόμματος του καθώς και της πλειοψηφίας του κόσμου της αριστεράς που ασκώντας το πατριωτικό τους καθήκον τον υποστήριξαν στην προσπάθειά του να λύσει το κυπριακό. Ξεκίνησε, δηλαδή, τις διαπραγματεύσεις, έχοντας μια κριτική μάζα υποστηρικτών, γύρω στο 30%. Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν επίσης ότι οι διαφωνούντες, εντός και εκτός του κόμματός του, ήταν δεδομένοι και θα παρέμεναν τέτοιοι ανεξαρτήτως της έκβασης των διαπραγματεύσεων και ανέρχονταν επίσης γύρω στο 30%. Ο Νίκος...

Περάστε κόσμε

Διαβάζουμε από τη Stockwatch: Την ίδρυση εθνικού ταμείου αποζημίωσης και κοινωνικής συνοχής εισηγείται με πρόταση νόμου που κατέθεσε ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού Αβέρωφ Νεοφύτου, για την αποζημίωση των κουρεμένων καταθετών και των κουρεμένων κατόχων αξιογράφων. Σκοπός του ταμείου, σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση, είναι η ίδρυση, χρηματοδότηση ή οικονομική ενίσχυση επιχειρήσεων και η αποζημίωση καταθετών τραπεζών. Συγκεκριμένα, ως ένας από τους σκοπούς αναφέρεται η σταδιακή αποζημίωση των καταθετών της πρώην Λαϊκής Τράπεζας που έχασαν καταθέσεις και των καταθετών της Τράπεζας Κύπρου των οποίων οι καταθέσεις μετατράπηκαν σε μετοχικό κεφάλαιο.Παράλληλα, σκοπείται σταδιακή αποζημίωση των κατόχων αξιογράφων των εν λόγω τραπεζών και των μετόχων της Τράπεζας Κύπρου, που ήταν...

Οι εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου

Οι εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου δείχνουν ότι οι ψηφοφόροι δεν πρέπει να θεωρούνται κτήμα κανενός και ότι τα πολιτικά ρίσκα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως τέτοια, καθώς στην πολιτική δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Οι συντηρητικοί έχουν κερδίζει τις εκλογές, αλλά η νίκη τους είναι πύρρειος καθώς δεν συγκέντρωσαν τον μαγικό αριθμό των 326 εδρών που θα τους έδινε την επιδιωκόμενη αυτοδυναμία. Αυτό είναι που οι Βρετανοί ονομάζουν hung parliament. Hung parliament έχουμε όταν κανένα κόμμα δεν είναι σε θέση να πληρώσει τις μισές συν μια θέσεις στο κοινοβούλιο εξασφαλίζοντας πλειοψηφία χωρίς να χρειάζεται να συμμαχήσει με κάποιο άλλο κόμμα. Αυτό είναι το δεύτερο στη σειρά πολιτικό ρίσκο που παίρνουν οι συντηρητικοί με γνώμονα, πάντα, το κομματικό τους συμφέρον. Αρχικά ο David Cameron, προσπαθώντας να...

Ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ

Δε με ενδιαφέρει τόσο αν ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ είναι βέρος αριστερός. Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι να έχει πρόθεση να επιδιώξει ένα μοντέλο ομοσπονδιακής λύσης στη βάση του δικοινοτισμού και της διζωνικότητας, καθώς και τη δυνατότητα να υλοποιήσει ένα προοδευτικό πρόγραμμα που να προωθεί την ισότητα και να προασπίζεται τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και των ευάλωτων ομάδων. Προτίθεμαι, δηλαδή, να κρίνω τον όποιο υποψήφιο βάση του προγράμματός με το οποίο θα πολιτευτεί. Όσο αφορά τα περί εκλεξιμότητας του εκάστοτε υποψηφίου, ας μη βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα. Οι διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό έχουν δρόμο μπροστά τους και η απόφαση του Αναστασιάδη να θυσιάσει τη διαδικασία θεωρώντας ότι αυτό θα οδηγήσει στην επανεκλογή του, ενδέχεται να αλλάξει άρδην το σκηνικό. Αν το επικείμενο...

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος στο φετινό pride

Την Κυριακή, στην Πορεία Υπερηφάνειας, ο Νικόλας Παπαδόπουλος γιουχαΐστηκε από πολλά άτομα για πολλούς διαφορετικούς λόγους. Κάποια άτομα, ενδεχομένως, να τον αποδοκίμασαν, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, λόγω κυπριακού, αν και φρονώ ότι πρόκειται περί μειοψηφίας. Εικάζω ότι οι περισσότεροι/ες τον αποδοκίμασαν για άλλους λόγους. Επειδή, για παράδειγμα, το κόμμα του δίνει πολιτική στέγη σε ομοφοβικούς πολιτικούς όπως ο Ζαχαρίας Κουλίας. Άλλοι ίσως να διαμαρτυρήθηκαν επειδή το κόμμα του και ο ίδιος κάνουν πλάτες στον ομοφοβικό αρχιεπίσκοπο. Ή επειδή αντιλαμβάνονται ότι ο εθνικισμός που προωθεί​ ο κ. Παπαδόπουλος είναι αλληλένδετος με το ρατσισμό και την ομοφοβία. Άλλοι ίσως να θίχτηκαν από το γεγονός ότι ο κ. Παπαδόπουλος, στην προσπάθεια του να εκλεγεί στην προεδρία της δημοκρατίας...

Ματαιότητα και μικρόκοσμος

Μπαίνω συχνά σε πολιτικές και θρησκευτικές συζητήσεις με αγνώστους κατά παράβαση των συμβουλών αρχικά της μάνας μου και μετέπειτα της συζύγου μου που επιμένουν ότι δεν υπάρχει λόγος να αναστατώνομαι και να αναστατώνω τρίτους. Η Κύπρος, άλλωστε, είναι μικρή και δεν πρόκειται να την αλλάξω. Φοβάμαι, όμως, μη χαθώ στη ρουφήχτρα του μικρόκοσμου των ομοϊδεατών μου, εκείνων των καλών φίλων και γνωστών από τους οποίους περιβάλλομαι και με τους οποίους συμφωνώ στα πλείστα πολιτικά και κοινωνικά θέματα. Φοβάμαι μη χάσω επαφή με την ευρύτερη κοινωνία που ενδεχομένως (τί ενδεχομένως, σίγουρα λέμε) να μη μοιράζεται τις απόψεις και εμπειρίες μου ή πιο συχνά και τα δυο. Έτσι, συχνά κουβεντιάζω με Παϊσιόπληκτους, θιασώτες θεωριών συνωμοσίας που με την πρώτη ευκαιρία θα αναλύσουν τα εσώψυχα του Πούτιν...

Οι “ενδοτικοί” και ο πολιτικός διάλογος

Με στεναχωρεί ιδιαίτερα που βλέπω κατά τα άλλα σοβαρούς ανθρώπους, άτομα θεωρητικά καλλιεργημένα, επαγγελματίες, οικογενειάρχες, τελοσπάντων άτομα που αποκλίνουν του στερεότυπου νεαρού, ανορθόγραφου, βούρλου ΕΛΑΜιτη, να κινούνται στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης και να αποκαλούν συμπολίτες τους ενδοτικούς, προδότες και ξέρω γω τι άλλο, ζητώντας να πέσει “φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους”, δηλαδή το φυσικό θάνατό τους. Όταν το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου εξευτελίζεται σε τέτοιο βαθμό, τότε υποβαθμίζεται όλο το δημοκρατικό σύστημα και μόνοι κερδισμένοι βγαίνουν οι ναζί που τραμπουκίζουν εντός και εκτός βουλής, και οι οποίοι φαίνεται να επωφελούνται από τον τρόπο που συγκεκριμένοι πολιτικοί σχηματισμοί επιλέγουν να διεξάγουν την προεκλογική τους εκστρατεία. Το ότι οι...

George Iordanou Politics, Philosophy and (not much) Real Life

Archives

Social Media