George Iordanou Politics, Philosophy and (not much) Real Life
Author

George Iordanou

I'm mostly interested in politics and philosophy, which makes up for the majority of this blog. As this is an archive of what I have written over the years, it also provides a glimpse into my personal life. I'm currently working in the humanitarian sector. In my past life I was in academia where I completed a Ph.D. in political theory with focus on multicultural citizenship. I'm one of the few people lucky enough to be given the opportunity to actually practice their research interests. Needless to say, whatever I write here is strictly my personal opinion and does not represent anyone else. You can also find me on twitter @iordanou.

Making sense of #brexit resignations

The political landscape in post-#brexit U.K. reminds of the creation and subsequent destruction of Buddhist sand paintings, known as sand mandalas. This is the process whereby coloured sand is strategically placed on a surface through an extremely laborious and time-consuming process in order to create a lovely and detailed sand painting, only to be ritualistically dismantled soon after completion. Like the sand mandala takes weeks of round-the-clock work to create only to be destroyed in mere minutes, the U.K. is experiencing a rapid dismantling of its political and social order, which was moulded over decades of cooperation within institutions such as the E.U. A multiculturally-oriented Britain is rapidly transformed into an inhospitable place, with political campaigns reminiscent of...

The rest of us and #brexit

The UK was never a hospitable place for “foreigners”. Not outside London and university campuses, at least. Nonetheless, I care about the place and its people, I have an attachment to it, having lived there for nearly a decade. The referendum results are devastating. Racism, nationalism and xenophobia prevailed. My heart goes out to my many friends who work in the UK and help make it one of the world’s stronger economies. The British people have spoken. They very clearly sent the message that you’re unwelcome to *their* country. And this is so very sad. However, it’s time for the rest of us to show moral superiority. British people must and will remain welcome to our countries all across Europe. We need to be better than them, to contain the racism and...

Is being a hypocrite so bad?

Recently in the UK a conservative peer of the House of Lords was caught by the Sun, using an illegally installed hidden camera, snorting cocaine from the breasts of a sex-worker. Notwithstanding the illegality of using a class A drug, the accusation that was levelled against the married Lord was that of “staggering hypocrisy.” He was, after all, head of the Lords standards watchdog, the body responsible for judging peers who misbehave. On first instance, the Lord is surely a hypocrite. However, we should not have acquired knowledge of his immoral behaviour. After all, whatever one does in the privacy of their own home is really none of our business. But now we know, and we judge. For better or worse, his indiscretions are now a matter of public record, and the public should...

Τα δικαιώματα των Μαρωνιτών στην επανενωμένη Κύπρο

Σήμερα θα σας μιλήσω για αυτά που θεωρώ ότι πρέπει να διεκδικήσει η Μαρωνιτική κοινότητα στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων για τη λύση του κυπριακού προβλήματος. Δε θα μπω στις λεπτομέρειες των διεκδικήσεων, αλλά στις βάσεις αρχής πάνω στις οποίες οι διεκδικήσεις αυτές πρέπει να τεθούν. Ας αρχίσουμε πρώτα με μια καταγραφή των πραγματικοτήτων στην Κύπρο. Στην Κύπρο έχουμε δυο κύριες εθνοτικές ομάδες[*], τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους. Οι δυο αυτές εξέχουσες ομάδες, έχουν ιστορική παρουσία στο νησί, δική τους γλώσσα, ήθη, έθιμα και θρησκεία. Βάση του συντάγματος του 1960 τα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών της κυπριακής δημοκρατίας απορρέουν μέσα από τη συμμετοχή σε μια από τις δυο μεγάλες εθνοτικές ομάδες. Αυτό είναι που ονομάζουμε τον δικοινοτικό χαρακτήρα του συντάγματος του...

Σταθμισμένη ψήφος. Είναι δημοκρατική;

Ένας από τους λόγους που πολλοί αντιτίθενται στη λύση βάση του μοντέλου Διζωνικής, Δικοινοτικής, Ομοσπονδίας, είναι ότι αυτή παραβιάζει την αρχή του “ένας άνθρωπος μια ψήφος” και ως εκ τούτου είναι αντιδημοκρατική.Το σύνηθες επιχείρημα είναι ότι η λύση ΔΔΟ εξισώνει τη μειοψηφία με την πλειοψηφία. Ας δούμε τα δυο αυτά θέματα: την ουσία του αξιώματος “ένας άνθρωπος μια ψήφος” και τον ισχυρισμό ότι δίδοντας περισσότερο βάρος στη ψήφο μειονοτήτων καταργούμε τη δημοκρατία. Σε ομόσπονδα κράτη, όπως και στα ενιαία, κάθε άνθρωπος έχει μια ψήφο. Χώρες που δεν παρέχουν δικαίωμα ψήφου σε όλους τους πολίτες τους, δεν μπορούν να αποκαλούνται δημοκρατικές. Το ερώτημα είναι κατά πόσο όλες οι ψήφοι θα έχουν την ίδια βαρύτητα. Για παράδειγμα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής η ψήφος των πολιτών έχει...

What is nation-building? Rousseau might have the answer

We do not live in monocultural states. Our modern states are multicultural and include people with different life-plans, comprehensive doctrines, and perceptions of the good-life. As such, the concept of the nation-state is outdated and so are nation-building policies. If ever states were monocultural, they no longer are. Now states are multinational. But how did the now outdated idea of the nation-state came about? By reading the philosopher Jean-Jacques Rousseau we can get an insight into the thinking that established what we today describe as nation-building policies. The state and the nation are two concepts that have been combined, creating the modern understanding of the nation-state. The theoretical origins of the nation-state are found in Rousseau’s idea of the general will...

Ζώνες και αποκλειστικά δικαιώματα

Δημοσιεύτηκε στο Φιλελεύθερο (31/9/15) και την Καθημερινή (8/9/15) Η Διζωνική Δικοινωτική Ομοσπονδία είναι το συνταγματικό μοντέλο πάνω στο οποίο θα βασίζεται η οποιαδήποτε επικείμενη λύση. Η Διζωνικότητα είναι το πλέον αμφιλεγόμενο κομμάτι του υπό διαπραγμάτευση συνταγματικού μοντέλου, καθώς εξασφαλίζει στην κάθε κοινότητα συγκεκριμένα εδαφικά δικαιώματα. Δηλαδή, οι δυο κοινότητες, οι οποίες εκ των πραγμάτων είναι εθνικά διαχωρισμένες, θα ορίζουν διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές. Άτομα και πολιτικά σύνολα που διαφωνούν με τη διζωνικότητα, όπως για παράδειγμα η ΕΔΕΚ, ισχυρίζονται ότι η διζωνικότητα δεν υφίσταται ως πολιτικός όρος, και ότι η Κύπρος χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο στα πλαίσια υλοποίησης ενός ρατσιστικού γεωγραφικού διαχωρισμού με βάση τις εθνικές ταυτότητες. Οι...

Είναι η ΔΔΟ ρατσιστική;

Δημοσιεύτηκε στον Πολίτη, στο Φιλελεύθερο στις 17 Αυγούστου 2015 και στην Ομάδα Κύπρος  Τα επιχειρήματα εναντίον της ΔΔΟ ως συνήθως αναπτύσσονται στα πλαίσια του αντιρατσισμού. Οι υπερασπιστές τους ισχυρίζονται ότι είναι ρατσιστικό να υπάρχουν εθνικοί διαχωρισμοί στις κρατικές δομές. Υποστηρίζουν ότι δεν νοείται εθνικές ομάδες να έχουν αποκλειστικά δικαιώματα με γνώμονα μόνο την εθνική τους ταυτότητα. Έχουν δε ιδιαίτερο πρόβλημα με τη διζωνικότητα, αφού ισχυρίζονται ότι με το να δίδονται εδαφικά δικαιώματα στις δυο κοινότητες, περιορίζονται οι ατομικές ελευθερίες των πολιτών. Τα επιχειρήματα αυτά βασίζονται σε ελλειπείς και λανθασμένες πληροφορίες, καθώς παρανοούν τη φύση των εν λόγω εδαφικών δικαιωμάτων. Οι επικριτές της διζωνικότητας δεν αντιλαμβάνονται ότι η ελευθερία...

The precariousness of ‘gig’ economy

The article “New ‘gig’ economy spells end to lifetime careers” published in the FT by Mr John Gapper, romanticizes precarious employment and caricatures the notion of stable employment, despite the author’s best intentions to balance the benefits and the worries generated by ‘gig’ economy. Precarious employment is often characterised by lack of healthcare and pension benefits (briefly mentioned in the article) and by the inability of the part-timer and/or the contractor to make long-term plans. How can one lead a life worth living if temporariness is a constant and major source of insecurity? The article not only discounts the adverse effects of precarious employment, it also caricatures stable employment by reducing it to the concept of “lifetime careers.” The opposite of precarious...

Etiquette on Outsider Commentators on #Greece

Should people who live outside of Greece express strong opinions on whether Greece should stay or exit the eurozone? I, for one, feel that I am not entitled to express such strong opinions. Having a strong opinion, of course, is one thing. Expressing it, is another. I object to the second, and this is why in all my encounters and discussions about Greece, I apologetically provide caveats of my privileged position in this debate. Outsider opinions tend to take two formats. They are either opinions expressed by experts who live and work outside of the country, or opinions expressed by laypersons. Both kinds of opinions are useful; the expert helps structure and crystallise a debate, and the layperson provides an outsider’s perspective. The picture is far from rosy, of course...

Tsipras lost me before the #Greferendum, but it’s not completely his fault

Published in the Cyprus-Mail under the title “Why I can no longer support Tsipras,” July 12th, 2015 On Saturday, a day before the referendum, I argued that I will no longer be supporting Tsipras even though I was in favour of the NO vote. Having read the Greek government’s latest proposals to their creditors, as they were submitted on Thursday night, I stick to my view. I’m glad I don’t vote in #Greferendum. I wld likely vote NO. But I wldn’t be supporting Tsipras anymore. Here’s why: pic.twitter.com/YoINMUuA5C — George Iordanou (@iordanou) July 5, 2015 These are the five reasons I gave that explain why I no longer support Tsipras and his government. He called people to vote on a document that was no longer on the table. The consequences of either...

Η έλλειψη δημοκρατικού διαλόγου στην Ελλάδα και τα ατυχή κυπριακά παραδείγματα

Το ελληνικό δράμα δείχνει για ακόμη μια φορά την αδυναμία των Ελλήνων να συζητήσουν πολιτισμένα και με επιχειρήματα θέματα κοινού ενδιαφέροντος για τα οποία υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις. Πριν την κορύφωση του δράματος, γίνονταν δημόσιες τοποθετήσεις που πρόδιδαν τις ανέλπιδες προσπάθειες των συγγραφέων τους να συγκαλύψουν τα πραγματικά τους πιστεύω, τα οποία υποκινούνταν όχι απο πολιτικά επιχειρήματα αλλά από τον κλασικό, εξόχως ελληνικό οπαδισμό. Τωρα που η Ελλάδα βρίσκεται στο τέλος του δρόμου ή στην αρχή του επομένου ή στο χείλος του γκρεμού (διάλεξε κλισέ βάση ομάδας), βλέπουμε τα ίδια άτομα που μάταια συγκάλυπταν τις οπαδικές βάσεις των πολιτικών τους τοποθετήσεων να δείχνουν — επιτέλους — τον πραγματικό τους εαυτό. Απο τη μια έχουμε τη τρομολαγνεία του λαϊκίστικου...

If you object to the army, you should stay true to your convictions

Published in the Cyprus-Mail under the title “Army lessons from Socrates,” June 28th, 2015. Should one support an immoral institution just because the law says so? What are the options available to those who are ideologically opposed to what is charitably called the Cyprus Army? In this article I address the brave young men of Cyprus who oppose militarism urging them to stay true to their conscience. When one objects to serving in the army for reasons of conscience he has two options: to pay 50 euros and get a note from a shrink verifying that he is not fit for service, or to declare that he will disobey the law on the grounds of conscience, which is an inalienable right guaranteed by the European Court of Human Rights. Sadly, teenagers usually opt for the first option which...

Για το συνέδριο της ΕΔΕΚ

Στο συνέδριο της ΕΔΕΚ έγιναν και ψηφίστηκαν πολλά τα οποία θεωρώ ότι θα στοιχειώνουν το κόμμα για αρκετά χρόνια. Τα θέματα που μονοπώλησαν το συνέδριο ήταν δυο: Η επικύρωση της απόφασης του Μαρίνου Σιζόπουλου να εξοντώσει πολιτικά τους αντιπάλους του περνώντας καταστατική πρόνοια για περιορισμό θητειών με αναδρομική ισχύ. Η απόρριψη του μόνου κοινά αποδεκτού από Ε/Κ και Τ/Κ συνταγματικού μοντέλου λύσης του κυπριακού, το οποίο μάλιστα είναι συνδεδεμένο με τα πλείστα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, τα οποία η ΕΔΕΚ έχει για παντιέρα του αντικατοχικού της αγώνα. Ο περιορισμός θητειών ήταν σωστή επιλογή. Η αναδρομική ισχύς του όχι. Παρόλο που ο περιορισμός θα συνδράμει στην πιο δημοκρατική λειτουργία του κόμματος (ας μην το ονομάσουμε “εκδημοκρατικοποίηση”), η αναδρομική ισχύς...

The metaphor of re-reading

These days I recall earlier times of my childhood, when I had few worries and plenty of free time. I remember summers when I was a teenager, lying on the floor of an air-conditioned room, reading books far too complicated for my age. I re-read the same books years later, only to find out that my experiences have changed, that the text now conveys something completely different. This is hardly surprising. The books do not have an essence in themselves. They live and survive through the experiences of the reader, locked within the reader’s social context, awareness and framework of understanding. Since then, I visit some books on a yearly basis, a pilgrimage of the secularly minded to the time that passes; a tribute to an earlier self, and a rite of passage to the future. The ritualistic...

George Iordanou Politics, Philosophy and (not much) Real Life

Social Media

Follow me on twitter