George Iordanou Politics, Philosophy and (not much) Real Life
Author

George Iordanou

I'm mostly interested in politics and philosophy, which makes up for the majority of this blog. As this is an archive of what I have written over the years, it also provides a glimpse into my personal life. I'm currently working in the humanitarian sector. In my past life I was in academia where I completed a Ph.D. in political theory with focus on multicultural citizenship. I'm one of the few people lucky enough to be given the opportunity to actually practice their research interests. Needless to say, whatever I write here is strictly my personal opinion and does not represent anyone else. You can also find me on twitter @iordanou.

Fatherhood Diaries: Expectations

This is part of a series of blog posts under the title Fatherhood Diaries, which will be published here every Monday (for the foreseeable future). Enjoy.  If you recently had a child, you must absolutely be happy and content. A slight digression is allowed but only just, and only due to the tiredness of sleepless nights that you are expected to have. The happiness of having a newborn ought to make up for everything physical as well as emotional. Such are the social expectations for new parents, which although for the most part true, they can be suffocating. It was about two weeks after we brought the newborn home from the hospital. He was neither eating nor sleeping, and we were both exhausted and concerned — concerned for the baby, concerned with our exhaustion and exhausted from...

Fatherhood Diaries: Separation

Every time I leave the baby is a small separation, ranging from midly upsetting to full-on heartbreaking. The most difficult of separations was during my return to work following the lapse of my job’s (rather generous) paternity leave. It was hard leaving him and his mum alone, knowing full well that she was not confident enough to become his sole caregiver during the ten or so hours that I would be away from home. I am one of those few lucky people who like their job and who get fulfillment out of it. But the first couple of days back in the office felt like an assault; as if someone was forcing me to be away from where my heart and instincs were urging me to be, like a forced separation. I have since then realised that my instincts and my feelings are not objective determinants of...

Fatherhood Diaries: Unprecedented

This is part of a series of blog posts under the title Fatherhood Diaries, which will be published here every Monday (for the foreseeable future). Enjoy. It is difficult to discuss feelings. Not the opening-up part but rather the description of a feeling that may not be familiar to everyone, which I only experienced after the occurrence of the life-changing event that was the birth of my son. I met my son seconds after his birth. I wasn’t able to see him immediately. I had to remove my glasses and get the tears out of my eyes. The same for his mum who was in the delivery room laying on the bed next to me holding him for the very first time. The initial feelings were shock-driven from the sighting of the woman I love making unprecedented sounds and getting a baby out of her formerly...

Fatherhood Diaries: Being a new dad

This is part of a series of blog posts under the title Fatherhood Diaries, which will be published here every Monday (for the foreseeable future). Enjoy. A new baby boy joined our family a little more than four months ago. My job’s generous paternity leave entitlements enabled me to spend precious time with him during the first month of his birth. Being at home during this critical adjustment period gave me an insight into the exhausting affair that is taking care of a newborn and made me appreciate all of the hard work that my wife is putting in whilst I sit comfortably in my office. The day-to-day tasks required to keep a baby clean and happy are easy to master. Really, it doesn’t take a rocket scientist to figure out how to change a nappy, neither does it require a PhD to...

Τα νηπιαγωγεία των παπάδων

Αυτές τις μέρες γίνεται λόγος για τα νηπιαγωγεία της αρχιεπισκοπής με αναφορές στα θρησκευτικά σχολεία άλλων χωρών (κυρίως του Η.Β.) χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα ότι οι γονείς μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με τα παιδιά τους. Λίγες σκέψεις επί του θέματος όπως τις εξέφρασα στο twitter. Ξεκινάμε με το πρώτο: ότι οι γονείς μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με τα παιδιά τους. Σε ένα βαθμό σωστό· παραδοσιακά οι γονείς μεταδίδουν γνώσεις, δεξιότητες και πιστεύω στα παιδιά τους, κάποτε λανθασμένα και εις βάρος αυτών. Όμως η ‘ελευθερία’ αυτή των γονιών δεν είναι απόλυτη. Tα παιδιά χρειάζονται κάποιες συγκεκριμένες γνώσεις και δεξιότητες για να μπορέσουν να γίνουν ισότιμα μέλη της κοινωνίας και να αδράξουν τις όποιες ευκαιρίες βρεθούν στο διάβα τους. Ελλείψει αυτών των γνώσεων/δεξιοτήτων...

Apathy is not the reason people don’t bother voting

The lack of interest in the forthcoming presidential elections in Cyprus is noteworthy. Contrary to previous elections, I don’t see people passionate about any of the three candidates (perfectly understandable) and I don’t hear heated political arguments for or against either of them. I reckon the abstention rate will be high. This, of course, is not to say that Cyprus is in any way special. After all, voters are disenchanted with formal politics everywhere and in particular where there are high levels of nepotism fueling distrust towards the political system as a whole. As a result, people who generally want little to do with formal politics often engage in alternative political action or end up supporting unorthodox (read: populist or radical) candidates. Others are just...

Περί αξιογράφων

Το βρίσκω πραγματικά εξωφρενικό ότι σε μια πολιτισμένη χώρα συζητούμε σοβαρά το να χαραμίσουμε δημόσιο χρήμα εμάς των φορολογουμένων για να αποζημιώσουμε (“στηρίξουμε κοινωνικά”) άτομα που επένδυσαν οικειοθελώς σε αξιόγραφα μιας ιδιωτικής εταιρείας. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι τα άτομα αυτά εξαπατήθηκαν από τις τράπεζες, ισχυρισμός που σηκώνει αρκετή συζήτηση, το ότι ζητούν τα σπασμένα όχι από τις τράπεζες αλλά από εμάς τους συμπολίτες τους, περιλαμβανομένων ατόμων λιγότερο προνομιούχων από αυτούς, είναι όχι μόνο παράλογο αλλά και θρασύ. Αναδιανομή, δηλαδή, αλλά από την ανάποδη. Ναι, περί θράσους πρόκειται. Έχουν το θράσος να εισηγούνται ότι δεν πρέπει να επενδύσουμε σε σχολεία, νοσοκομεία, θέσεις εργασίας, σχέδια επαγγελματικής κατάρτισης, υποδομές ανάπτυξης κτλ και αντί αυτού...

Ο κλέφτης και ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται

Ο χρόνος αυτός έχει εκλείψει για τον Νίκο Αναστασιάδη. Για κακή του τύχη πριν τις προεδρικές εκλογές. Πριν μπούμε στο δια ταύτα να τονίσουμε την προνομιούχα θέση στην οποία βρέθηκε ο πρόεδρος. Ο Νίκος Αναστασιάδης είχε την υποστήριξη μια μερίδας — όχι πλειοψηφούσας αλλά με σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο — του κόμματος του καθώς και της πλειοψηφίας του κόσμου της αριστεράς που ασκώντας το πατριωτικό τους καθήκον τον υποστήριξαν στην προσπάθειά του να λύσει το κυπριακό. Ξεκίνησε, δηλαδή, τις διαπραγματεύσεις, έχοντας μια κριτική μάζα υποστηρικτών, γύρω στο 30%. Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν επίσης ότι οι διαφωνούντες, εντός και εκτός του κόμματός του, ήταν δεδομένοι και θα παρέμεναν τέτοιοι ανεξαρτήτως της έκβασης των διαπραγματεύσεων και ανέρχονταν επίσης γύρω στο 30%. Ο Νίκος...

Περάστε κόσμε

Διαβάζουμε από τη Stockwatch: Την ίδρυση εθνικού ταμείου αποζημίωσης και κοινωνικής συνοχής εισηγείται με πρόταση νόμου που κατέθεσε ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού Αβέρωφ Νεοφύτου, για την αποζημίωση των κουρεμένων καταθετών και των κουρεμένων κατόχων αξιογράφων. Σκοπός του ταμείου, σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση, είναι η ίδρυση, χρηματοδότηση ή οικονομική ενίσχυση επιχειρήσεων και η αποζημίωση καταθετών τραπεζών. Συγκεκριμένα, ως ένας από τους σκοπούς αναφέρεται η σταδιακή αποζημίωση των καταθετών της πρώην Λαϊκής Τράπεζας που έχασαν καταθέσεις και των καταθετών της Τράπεζας Κύπρου των οποίων οι καταθέσεις μετατράπηκαν σε μετοχικό κεφάλαιο.Παράλληλα, σκοπείται σταδιακή αποζημίωση των κατόχων αξιογράφων των εν λόγω τραπεζών και των μετόχων της Τράπεζας Κύπρου, που ήταν...

Οι εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου

Οι εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου δείχνουν ότι οι ψηφοφόροι δεν πρέπει να θεωρούνται κτήμα κανενός και ότι τα πολιτικά ρίσκα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως τέτοια, καθώς στην πολιτική δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Οι συντηρητικοί έχουν κερδίζει τις εκλογές, αλλά η νίκη τους είναι πύρρειος καθώς δεν συγκέντρωσαν τον μαγικό αριθμό των 326 εδρών που θα τους έδινε την επιδιωκόμενη αυτοδυναμία. Αυτό είναι που οι Βρετανοί ονομάζουν hung parliament. Hung parliament έχουμε όταν κανένα κόμμα δεν είναι σε θέση να πληρώσει τις μισές συν μια θέσεις στο κοινοβούλιο εξασφαλίζοντας πλειοψηφία χωρίς να χρειάζεται να συμμαχήσει με κάποιο άλλο κόμμα. Αυτό είναι το δεύτερο στη σειρά πολιτικό ρίσκο που παίρνουν οι συντηρητικοί με γνώμονα, πάντα, το κομματικό τους συμφέρον. Αρχικά ο David Cameron, προσπαθώντας να...

Ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ

Δε με ενδιαφέρει τόσο αν ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ είναι βέρος αριστερός. Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι να έχει πρόθεση να επιδιώξει ένα μοντέλο ομοσπονδιακής λύσης στη βάση του δικοινοτισμού και της διζωνικότητας, καθώς και τη δυνατότητα να υλοποιήσει ένα προοδευτικό πρόγραμμα που να προωθεί την ισότητα και να προασπίζεται τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και των ευάλωτων ομάδων. Προτίθεμαι, δηλαδή, να κρίνω τον όποιο υποψήφιο βάση του προγράμματός με το οποίο θα πολιτευτεί. Όσο αφορά τα περί εκλεξιμότητας του εκάστοτε υποψηφίου, ας μη βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα. Οι διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό έχουν δρόμο μπροστά τους και η απόφαση του Αναστασιάδη να θυσιάσει τη διαδικασία θεωρώντας ότι αυτό θα οδηγήσει στην επανεκλογή του, ενδέχεται να αλλάξει άρδην το σκηνικό. Αν το επικείμενο...

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος στο φετινό pride

Την Κυριακή, στην Πορεία Υπερηφάνειας, ο Νικόλας Παπαδόπουλος γιουχαΐστηκε από πολλά άτομα για πολλούς διαφορετικούς λόγους. Κάποια άτομα, ενδεχομένως, να τον αποδοκίμασαν, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, λόγω κυπριακού, αν και φρονώ ότι πρόκειται περί μειοψηφίας. Εικάζω ότι οι περισσότεροι/ες τον αποδοκίμασαν για άλλους λόγους. Επειδή, για παράδειγμα, το κόμμα του δίνει πολιτική στέγη σε ομοφοβικούς πολιτικούς όπως ο Ζαχαρίας Κουλίας. Άλλοι ίσως να διαμαρτυρήθηκαν επειδή το κόμμα του και ο ίδιος κάνουν πλάτες στον ομοφοβικό αρχιεπίσκοπο. Ή επειδή αντιλαμβάνονται ότι ο εθνικισμός που προωθεί​ ο κ. Παπαδόπουλος είναι αλληλένδετος με το ρατσισμό και την ομοφοβία. Άλλοι ίσως να θίχτηκαν από το γεγονός ότι ο κ. Παπαδόπουλος, στην προσπάθεια του να εκλεγεί στην προεδρία της δημοκρατίας...

Ματαιότητα και μικρόκοσμος

Μπαίνω συχνά σε πολιτικές και θρησκευτικές συζητήσεις με αγνώστους κατά παράβαση των συμβουλών αρχικά της μάνας μου και μετέπειτα της συζύγου μου που επιμένουν ότι δεν υπάρχει λόγος να αναστατώνομαι και να αναστατώνω τρίτους. Η Κύπρος, άλλωστε, είναι μικρή και δεν πρόκειται να την αλλάξω. Φοβάμαι, όμως, μη χαθώ στη ρουφήχτρα του μικρόκοσμου των ομοϊδεατών μου, εκείνων των καλών φίλων και γνωστών από τους οποίους περιβάλλομαι και με τους οποίους συμφωνώ στα πλείστα πολιτικά και κοινωνικά θέματα. Φοβάμαι μη χάσω επαφή με την ευρύτερη κοινωνία που ενδεχομένως (τί ενδεχομένως, σίγουρα λέμε) να μη μοιράζεται τις απόψεις και εμπειρίες μου ή πιο συχνά και τα δυο. Έτσι, συχνά κουβεντιάζω με Παϊσιόπληκτους, θιασώτες θεωριών συνωμοσίας που με την πρώτη ευκαιρία θα αναλύσουν τα εσώψυχα του Πούτιν...

Οι “ενδοτικοί” και ο πολιτικός διάλογος

Με στεναχωρεί ιδιαίτερα που βλέπω κατά τα άλλα σοβαρούς ανθρώπους, άτομα θεωρητικά καλλιεργημένα, επαγγελματίες, οικογενειάρχες, τελοσπάντων άτομα που αποκλίνουν του στερεότυπου νεαρού, ανορθόγραφου, βούρλου ΕΛΑΜιτη, να κινούνται στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης και να αποκαλούν συμπολίτες τους ενδοτικούς, προδότες και ξέρω γω τι άλλο, ζητώντας να πέσει “φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους”, δηλαδή το φυσικό θάνατό τους. Όταν το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου εξευτελίζεται σε τέτοιο βαθμό, τότε υποβαθμίζεται όλο το δημοκρατικό σύστημα και μόνοι κερδισμένοι βγαίνουν οι ναζί που τραμπουκίζουν εντός και εκτός βουλής, και οι οποίοι φαίνεται να επωφελούνται από τον τρόπο που συγκεκριμένοι πολιτικοί σχηματισμοί επιλέγουν να διεξάγουν την προεκλογική τους εκστρατεία. Το ότι οι...

The enosis fiasco signified a new low

What I find most disappointing is not that the whole enosis debacle almost led to the collapse of the negotiations, though it is deeply disheartening to see two leaders almost giving up on a joint Nobel peace prize for the sake of satisfying the extremists within the bounds of their respective communities. Rather, what I find most disconcerting is that mainstream political parties decided to support a bill promoted by the self-professed sister party of the Greek Golden Dawn. And let’s not kid ourselves – it is by now evident to anyone possessing the slightest sense of dignity and reason, that the Golden Dawn, and by extend, ELAM, are full-blown neo-nazi parties and not the mere nationalists they so desperately portray themselves to be. Whereas in other countries mainstream parties form...

George Iordanou Politics, Philosophy and (not much) Real Life

Archives

Social Media

Follow me on twitter