I am George Iordanou. I am interested in practical ethics and liberal political theory.

I have a PhD in Political Theory from the University of Warwick. My thesis examines how to apply theories of Multicultural Citizenship to non-Western and highly securitised contexts. You can read the abstract here.

In this website I express opinions on stuff I know very little about; it’s basically a collection of my non-academic writings.

I write both in English and in Greek.

You can also find me on LinkedIn, Twitter, Facebook, Instagram, and occasionally Google+.

You can contact me here.

On Useless Statistics

I run to podcasts. My favourite podcast is More or Less: Behind the Statsby Tim Harford. It is broadcasted weekly by BBC Radio 4. Tim humorously examines mainstream statistics that come up in the news. Listeners send their questions and he tries to analyse the numbers to examine the claims that are made.

moreorlessFor instance, in the latest show, Tim analyses two interesting statistics. The first, was that joggers who run for more than two and a half hours, for more than three times per week, are as likely to die as those who are couch potatoes, whereas those who run for up to two and half hours for less than three times a week and at a slower running pace, enjoy increased chances of survival of non-joggers and strenuous joggers alike. The conclusion reached by the statisticians who conducted the longitudinal study, eagerly circulated by mainstream media, was that strenuous jogging is bad for you.

Alas, the sample of strenuous joggers used was very low, only thirty six, and definitely not enough to justify such a grand conclusion. Moreover, the number of people in the strenuous joggers’ group who actually died, were two. One. Two. Only two. And we have no data about their cause of death. So if a strenuous jogger died in a car accident we would have no way to distinguish her from someone who died whilst running. Nevertheless, the runner who might have died in a car accident would still be counted towards the overall number of deaths of strenuous joggers.

The second interesting statistic was that the average number of legs per person is less than two. This can be verified statistically, but in reality, it tells us nothing. The statistic is technically true. There are more people with amputated legs than there are people who were born with three legs. Whilst the statistic is true, it doesn’t tell us much; it is illustrative of the sensational excitement that statistics can create, even in the absence of actual substance.

Anyway, I just wanted to bring the podcast to your attention. I hope you enjoy it.

The hidden agenda behind the explicit criminalisation of sex-selective abortion

Pro-Choice Signs

Women, like men, live in societies and make choices based on the norms and constraints that exist within those societies. Accepting diversity means accepting the fact that different people hold different conceptions of the good life. As long as people make autonomous choices within those constraints, the government should keep out of it.

A British or an American-born woman will likely choose to abort her foetus if she has no means to support it, or if bringing it up would affect her circumstances to such as an extent that she finds unacceptable. She makes the choice based on the constraints of her community, which holds financial independence and material affluence to high regard.

Can someone meaningfully argue against that woman’s right to abort? Can one object on the grounds that she is forced into it due to the pressures imposed upon her by the cultural norms of western societies? I think not. Yes, you could object to the abortion on religious or other grounds, but not using the argument that it is a product of cultural oppression.

Gruesome as it may be, sex-selective abortion falls within the same parameters. Sex-selective abortion is a practice that responds to the norms of some cultures, in the same way as financially-motivated abortions are a product of decision within the constraints of western liberal cultures. Insofar as it is the autonomous choice of women, where informed adults exercise their agency over their reproductive rights within the inevitable constraints of their societies or cultures, the state cannot legitimately intervene. As such, the amendment to the law to explicitly criminalise sex-selective abortion, has a hidden agenda: to criminalise all abortions and in doing so to restrict women’s reproductive freedoms.

The state should not be in the business of regulating people’s lives. Rather, it should guarantee that the women in question make autonomous decisions without coercion, and that they are aware of alternative options available to them; options that they might so choose if and when they want to.

The state should guarantee that the women in question enjoy a substantive right of exit from their cultures. A right of exit is very different from forcing a woman to give up her reproductive rights. Similarly, providing a right of exit should not entail the destruction of her culture, as it provides context-of-choice for her – a term coined by the Canadian philosopher Will Kymlicka.

Guaranteeing autonomous choice and a substantive right of exit for women, means that the state must guarantee that women have a right to education and that they are aware of the existence of a safety net beyond the structures of their culture. Both conditions rest on the availability of a welfare state that will provide educational opportunities, structures that will help women to get back on their feet if they choose to alienate themselves from their families and friends, and overall gender equality within society: in the job market, in universities, in the media, in the arts and, of course, in public office.

Restricting women’s reproductive rights is not the way to go. On the practical side, there is no way to enforce such a measure without the state shoving its nose into people’s private lives (the law already prohibits SSAs, the new amendment wants to recognise the “rights of the unborn” independent of the pregnant woman, as many academics rightly argued in a letter to the Telegraph). More substantially though, it doesn’t solve the problem. If it’s not sex-selective abortion it will be something else. And then something else. And some more. How far do we want to take it before our private decisions are first vetted by the value-system of the majority societal cultures?

A small state, as the one envisioned by the Conservative party, cannot guarantee people’s right to live their lives as they see fit. The erosion of the welfare provisions of the state leaves it unable to guarantee a substantive right of exit of individuals from their cultures. It can only act as a bully — by intervening and asserting its authority through a blanket ban on some practices, which rests on the arrogant superiority that women in minority cultures are victims of oppression who cannot make autonomous decisions.

In doing so, the sack of Aeolus opens and more restrictions on women’s control over their bodies is under way. Now it’s self-selective abortion, in a few years, provided that the majority culture deems it prudent, it might be all abortions, “our” abortions. When we talk about the rights of “others” is easy to miss how their restriction could backlash against the rights that feminists have fought for and won after centuries of oppression by us, men.

Am I the right person to talk about women’s reproductive rights? Probably not. I will never experience giving birth and I will never be in a position where I will have to make choices such as these. Nevertheless, neither are most western activists who campaign in favour of the explicit criminalisation of sex-selective abortions. The voices that need to be amplified, those we really need to hear, are the voices of women who face this choice.

If the objective is not to ban abortions altogether, if there is no hidden agenda against all abortions behind the proposed amendment, then we need to start talking about the empowerment of women and the unjust hierarchical structures that constrain the options available to them. We must engage with women who face decisions that we find problematic and learn from them instead of classifying them as victims of oppression who have no agency or control over their lives.

And history can teach us a few things on that. Not too long ago, France banned the veil in public schools. Three girls were expelled from their school for refusing to conform. A great debate took place, from which the only people missing were the three girls whose choice to wear the veil was considered problematic by the majority of French people. When the girls were later interviewed it became obvious that their decision to wear the veil was autonomous and reasoned, and that the veil was an assertion of their identity rather than a product of an oppressive culture that left them no other choice.

We need to avoid the restriction of women’s right to choose how to deal with their own bodies and we need to take positive steps to make sure that the choices they make reflect the exercise of their informed judgement and not the pressure of their families or cultures. Explicitly criminalising sex-selective abortions achieves neither objective. Instead, it will endanger the lives of women who will seek alternative — underground — means to get those abortions and will, at the same time, limit the reproductive rights of women in general, as is the objective of the so called pro-life group behind the proposed amendment.

Published in the Huffington Post. For comments head to the original article.

Περί του σεβασμού της θρησκείας


Μετά τις δολοφονίες στη Γαλλία γίνεται μεγάλος λόγος για το σεβασμό προς τη θρησκεία (respect, το λεγόμενο).

Ο “σεβασμός” είναι κάπως ατυχής όρος. Δεν μπορεί να υπάρξει τέτοιο πράγμα όπως “σεβασμός στη θρησκεία του άλλου.” Σεβασμός στη θρησκεία, σημαίνει σεβασμός στο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να πιστεύει σε όποιο/ους θεό/θεούς επιθυμεί. Η πίστη του αυτή καθαυτή δε αξίζει a priori σεβασμού.

Δηλαδή, ο σεβασμός κερδίζεται και καμία άποψη δεν αξιώνει σεβασμού λόγω της φύσης της. Ο σεβασμός μιας άποψης είναι προϊόν πειθούς μέσω επικοινωνίας. Το δικαίωμα σου να διατηρείς και να εκφέρεις την εν λόγω άποψη είναι “ιερό.” Δεν είναι όμως προϊόν σεβασμού. Είναι δικαίωμα που κατοχυρώθηκε ως απαραίτητο κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας για τη λειτουργεία της υψηλότερης των ανθρώπινων εφευρέσεων: της δημοκρατίας.

Ο σεβασμός λοιπόν, κερδίζεται και είναι προϊόν επικοινωνίας. Το ότι είναι προϊόν επικοινωνίας, σημαίνει ότι υφίσταται μόνο μεταξύ ατόμων. Οργανισμοί, κτήρια, σύμβολα και σχολές σκέψεις δεν είναι αντικείμενα σεβασμού. Δεδομένου ότι υπάρχει η ελευθερία ανέγερσης κτηρίων, δημιουργίας οργανισμών και διατήρησης συμβόλων από ανθρώπους που θεωρούν ότι αυτά έχουν αξία, τότε η δημοκρατική μας υποχρέωση τελειώνει.

Ο σεβασμός, κατά την αντίληψη μου, είναι προϊόν της διακριτικής ευχέρειας του κάθε ατόμου και αποτέλεσμα συνδιάλεξης. Κατ’ επέκταση ακόμη και η έκφραση “σέβομαι το δικαίωμα σου να..” είναι λανθασμένη. Το σημαντικό είναι αν αποτελεί δικαίωμα ή όχι, όχι αν το σέβεσαι· αν, δηλαδή είναι κατοχυρωμένη ελευθερία. Αν είναι δικαίωμα, τότε χρήζει προστασίας από το κράτος, ενδεχομένως και μέσω της χρήσης των κατασταλτικών μηχανισμών του. Αν δηλαδή κάποιος σε φημώνει, το κράτος οφείλει να σε προστατεύσει καθώς διακυβεύεται η ελευθερία του λόγου σου. Ο σεβασμός στο λόγο σου είναι τελείως διαφορετικό πράγμα, το οποίο έχει να κάνει με την ουσία εκείνων που λες και όχι με το δικαίωμα σου να τα πεις.

“Σεβασμός” δε σημαίνει ότι είσαι υπεράνω κριτικής. Αν πιστεύεις σε μια θρησκεία που θεωρεί, για παράδειγμα, την ομοφυλοφιλία ως προβληματική, τότε άλλα άτομα δικαιούνται να κρίνουν εσένα και τη θρησκεία σου. Δεν μπορούν να σου απαγορεύσουν να διατηρείς ή να επικοινωνείς αυτές τις απόψεις. Το δικαίωμα σου αυτό είναι κατοχυρωμένο λόγω της ιδιότητας σου ως αυτόνομο μέλος της πολιτικής μας κοινότητας.

Εκεί, λοιπόν, είναι που τελειώνει η ελευθερία του λόγου σου και ξεκινά η δική μου. Το δικαίωμα μου, δηλαδή, να κρίνω αυτά που θεωρώ προβληματικά. Δεν οφείλεις να σεβαστείς την κριτική μου. Ούτε καν οφείλεις να την ακούσεις. Δεν μπορείς, όμως, να τη φημώσεις.

Word and Endnote almost made my cry


Today is Sunday, exactly a week since I realised that my referencing application broke my PhD by mixing the thousands of footnotes that I have. It was around 8am. I had waken up a few minutes before E., made us some coffee and turned on the computer. The plan was to keep editing until the bloody PhD is done. The night before, I was editing the “Conclusion” chapter and I noticed that its only reference was misplaced. I assumed that I had made a mistake, corrected it and called it a night.

The morning after, on Sunday, sitting at my home desk drinking coffee at 8am, I decided to go over the references to catch similar mistakes. It was during that time that E. entered the room, right about the time I realised that all my footnotes (more than a thousand) were messed — they were both wrongly numbered and wrongly located. I was already in a lot of pressure before that. I had set myself a deadline to send the corrected draft to my supervisors by Wednesday night. I teach all day on Mondays, therefore I could only work on the thesis on Sunday, Tuesday and Wednesday. A corrupted document was quite literally the last thing I needed.

It taken me around three hours to locate the problem. Having eliminated all other possibilities, it became obvious that the issue was either caused by the track changes feature of Microsoft Word or by Endnote. If it were the former I could possibly find a solution since other people would have already dealt with similar issues and a likely remedy could be found online. If it were the latter then the situation would be more difficult, because there are a lot of additional — external — steps involved and considerably less customer base for troubleshooting, and therefore less information available online. Unfortunately, by noon, it became obvious that the problem was caused by Endnote. I then tried to rearrange the footnotes by using a small programme within Word (a macro) in order to restore them to their correct location but, as these things go, it didn’t work.

It was afternoon and I was becoming increasingly aware that my day was being wasted. What was supposed to be a very productive day became one of anxiety and frustration — “how could this happen to me?” I kept thinking. I have more backups than one can imagine and my document follows judiciously all the good practices of Word. Three and a half years everything worked smoothly; how could this happen to me, and why, oh why now? E. was no cooler than I was. She was upset and worried, eager to help. When she is stressed she gets aggressive. So my raw anger and her aggressiveness made a rather explosive mix — and the document was still corrupt, no actual work was done and the clock was ticking for the Wednesday evening deadline. By then it was afternoon. I wanted to try a few more things, send an email to Endnote and plan my week factoring in the new obstacle. I decided to cut my losses. I only gave myself a few hours to try whatever could be tried. By then it was evening. I decided to stop attempting to fix the document, leave it aside, and deal with the issue after Wednesday. In the meantime I would keep editing the document with the messed up footnotes.

In the evening we went for dinner. Throughout the dinner I was thinking whether I should keep the PhD in a Word document using Endnote, or move it to LaTeX using BiBTeX. I understood that no matter what, I could no longer trust my current — Word and Endnote — setup. I had no guarantees that the same thing would not happen again a few days later. LaTeX and BiBTeX it was then.

This pretty much sums the trade-off. LaTeX has a steep learning curve but it can scale with little effort whereas MS Word is easier to use but becomes increasingly difficult the longer the document becomes.

The LaTeX solution had problems of its own. For one, it requires more technical skill. That wouldn’t be a massive issue because I used LaTeX extensively in the past. But, until then, I had almost no experience with its referencing system (BiBTeX) and I didn’t know how much time it would take me to move the text over from Word. Still, I decided that it was a gamble worth taking.

On Monday I spent my breaks between seminars and the whole of the evening trying to make LaTeX play well with BiBTeX. I also coded the design (the .sty files) of the new LaTeX document. On Tuesday morning I moved my references over to BiBTeX using a small shell script, and in the afternoon I continued editing the thesis for the Wednesday deadline. On Wednesday evening I sent the corrupted and edited Word document to the supervisors and had a beer at the pub before resuming work on the LaTeX document.

The plan was to complete the migration as soon as possible in order to have time to proof read the whole PhD before submission. The migration was completed on Saturday afternoon. The PhD is now in LaTeX and all the references work. It even looks better now — the typography and document design are much more elegant. This means two things. Firstly, that I can actually start reading the text rather than just move it around (remember that I had to reinsert each footnote one by one). Secondly, that today I can take a couple of hours off to watch the final F1 race (the only sport that I actually enjoy watching) and maybe cook Cypriot beans with parsley and smoked fish, which need time. Tomorrow will all be gone to teaching and “advice and feedback” but from Tuesday until the next Sunday I should finish (and submit?) the PhD. Then I will take a beer bath.

In all this, the official support from Endnote was amazing. They volunteered to sort the document out, and when they realised that it would take them more time than initially estimated, they emailed me to reassure me that they were working on it. Nevertheless, by the time they returned the document to me, I had already completed the migration.

If there is anything to take from this is that open and tried formats and applications are always better for troubleshooting, and that plain text will live forever and won’t get messed by a crappy word processor or a buggy third-party programme. Word is fine for small documents, but it doesn’t scale well. If you are someone working with large text, then do invest some time learning how to write in LaTeX and how to use sophisticated text editors like Emacs (calling Emacs a mere “text editor” sounds like a sacrilege, but you get the point).

Όταν πολιτικοί αλληλοσυγχαίρονται για την οικονομία

Matt Kenyon on food poverty

Στην Αγγλία οι περισσότεροι δικαιούχοι επιδομάτων είναι εργαζόμενοι. “Εργάζονται για να κερδίσουν τη φτώχεια τους”, λέει χαρακτηριστικά ο Owen Jones. Δηλαδή εργάζονται αλλά οι μισθοί που τους δίνουν τα αφεντικά τους δεν είναι αρκετοί για να ικανοποιήσουν βασικές τους ανάγκες, όπως για παράδειγμα την αγορά φαγητού για την οικογένειά τους.

Τον τελευταίο καιρό μάλιστα, όπως αναφέρει ο Aditya Chakrabortty στην Guardian, υπάρχει αύξηση μικροκλοπών, όπου πολίτες μη έχοντας φαγητό κλέβουν ψωμί και άλλα βασικά αγαθά από υπεραγορές. Κατόπιν συλλαμβάνονται, δικάζονται, και τους επιβάλλονται πρόστιμα τα οποία αδυνατούν να αποπληρώσουν. Το παράδειγμα της 35χρονης κυρίας Hill είναι χαρακτηριστικό. Η κ. Hill και το 18μηνο της βρέφος λιμοκτονούσαν. Η κ. Hill πήγε στην υπεραγορά, έκλεψε κοτόπουλο και σαπούνι, συνελήφθη και οδηγήθηκε στο δικαστήριο, όπου της επιβλήθηκε πρόστιμο £200. Ο δικηγόρος της, ο οποίος εργάζεται σε μια μετά-βιομηχανική πόλη όπως το Coventry, είπε στην Guardian ότι η πρακτική αυτή, όπου εργαζόμενοι αφήνονται να λιμοκτονήσουν ούτως ώστε να αναγκαστούν να κλέψουν, είναι τόσο διαδεδομένη που αποτελεί πλέον εθνική πολιτική.

Το κοινωνικό παντοπωλείο του Coventry (food bank), για παράδειγμα, χρειάστηκε μέσα στον τελευταίο χρόνο να υπερδιπλασιάσει τον αριθμό ατόμων που συντηρεί. Η αύξηση ζήτησης των υπηρεσιών των κοινωνικών παντοπωλείων είναι ενδεικτική της κρίσης που περνά η εργατική τάξη την ώρα που η πολιτική ηγεσία αυτοδοξάζεται ανταλλάζονται συγχαρητήρια για την επιτυχή οικονομική ανάκαμψη της χώρας. Επίσης ενδεικτικό της ανισότητας και της κρίσης που περνά η εργατική τάξη είναι το παράδειγμα του ζευγαριού εργαζομένων σε μια από τις πιο δημοφιλείς αλυσίδες υπεραγορών της χώρας, των οποίων ο μισθός δεν τους επιτρέπει να αγοράζουν φαγητό από την υπεραγορά που δουλεύουν και αντί αυτού αναγκάζονται να χρησιμοποιούν το τοπικό food bank. Η αντιπαραβολή των εικόνων αυτών με τις ανταλλαγές αλληλοσυγχαρητηρίων των πολιτικών δείχνουν την έκταση της υποκρισίας των κυβερνώντων.

Το οικονομικό πλάνο που ακολουθεί η συντηρητική κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου στα πλαίσια ανάκαμψης της οικονομίας είναι πανομοιότυπο με τις πολιτικές που προωθούνται στην Κύπρο: φιλελευθεροποίηση του ωραρίου των καταστημάτων, φιλελευθεροποίηση των συμβάσεων εργασίας (zero hour contracts), ιδιωτικοποιήσεις των κερδοφόρων κρατικών και ημικρατικών οργανισμών, γενικότερη μείωση του κράτους και των υπηρεσιών που αυτό προσφέρει, καθώς και τη σταδιακή υποβάθμιση της δημόσιας δευτεροβάθμιας παιδείας και την αύξηση του κόστους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Στο μεταξύ, Κύπριοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, όπως οι Βρετανοί συντηρητικοί ομοϊδεάτες τους, μιλάνε για θυσίες που απέφεραν καρπούς, εννοώντας τη χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων το οποίο οδήγησε (λένε) στην ανάκαμψη της χώρας. Η περαιτέρω φτωχοποίηση της Βρετανικής εργατικής τάξης όμως, δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως θυσία, καθώς αυτή προϋποθέτει την οικειοθελή παροχή κάποιου αγαθού, όχι την υφαρπαγή αυτού από το κράτος. Επίσης, η ανάκαμψη στη Βρετανία δεν είναι καθολική, καθώς εξυπηρετεί αποκλειστικά τις ανώτερες οικονομικές τάξεις που εκμεταλλεύονται την ευάλωτη θέση των εργαζομένων, αναγκάζοντας τους να δουλεύουν για ψίχουλα και να εξαρτώνται από τα επιδόματα της κυβέρνησης και από τα κοινωνικά παντοπωλεία.

Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα σε καλέσει η κυβέρνηση να τη χειροκροτήσεις αραδιάζοντας σου κάποιο αριθμό ή παρουσιάζοντας σου την “έξοδο στις αγορές” ή τα “stress tests” ως επιτυχία, σκέψου πρώτα αν κατανοείς αυτό που καλείσαι να χειροκροτήσεις, και κατόπιν κατά πόσο αυτό εξυπηρετεί τα δικά σου συμφέροντα ως εργαζόμενο ή αν περιορίζεται στα συμφέροντα της τάξης που αυτοί προέρχονται και εκπροσωπούν, δηλαδή των εκατομμυριούχων μεγαλοδικηγόρων και τραπεζιτών που εν πολλοίς ευθύνονται για τη σημερινή κατάντια της χώρας που εσύ καλείσαι να πληρώσεις υπό μορφή θυσίας.

* Το γραφικό από τον Matt Kenyon για την Guardian.

Γκρεμισμένα Σπίτια

Φωτογραφία του Κώστα Κωνσταντίνου https://www.flickr.com/photos/constantinou1962/12016418005/

Μια από τις πιο ευχάριστες αναμνήσεις που έχω από την παιδική μου ηλικία, είναι στο παλιό mazda του πατέρα, να οδηγούμε κατά τις οκτώ το βράδυ. Στο αυτοκίνητο η μάμμα, που μόλις σχόλασε από τον Αμερικάνο όπου δούλευε μέχρι αργά, ο παπάς, ο οποίος όντας τραπεζικός υπάλληλος είχε σχολάσει προ πολλού, και εγώ, να κάθομαι στο πίσω κάθισμα, κρατώντας τις μαξιλάρες των μπροστινών καρέκλων, μπαίνοντας σφήνα μεταξύ οδηγού και συνοδηγού. Η αδερφή μου η Ειρήνη ήταν τότε αγέννητη, ή βρέφος. Φεύγαμε λοιπόν από τη δουλειά της μητέρας, καθοδόν προς το σπίτι, πάντα ακούγοντας μουσική. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που άκουγε μουσική, που πήγαινε συναυλίες, που είχε βιβλιοθήκες γεμάτες. Μια από τις πιο οικείες αναμνήσεις μου, θέλει τους τρεις μας να ακούμε το τραγούδι “γκρεμισμένα σπίτια” του Χατζή στο μεταχειρισμένο mazda 323 και να τραγουδάμε φάλτσα “γκρεμισμένα σπίτια μέσα στο σκοτάδι, έτσι είν’ η ζωή μας μεσημέρι βράδυ.” Κάποτε ο πατέρας σφυρούσε με τη χαρακτηριστική χροιά του στο ρυθμό του τραγουδιού, ενώ εγώ κι η μάνα μου τραγουδούσαμε “μη ζητάς κορίτσι μου ένα κορδελάκι, από τα ερείπια κτίζω ένα σπιτάκι.” Τότε ήταν ίσως η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου. Ένοιωθα ασφάλεια, ελευθερία και αγάπη, τα τρία συστατικά της ευτυχίας ενσωματωμένα σε ένα ρεφρέν, σε μια οικογένεια που για τα λίγα λεπτά του τραγουδιού γινόταν ένα, μέσα σε ένα παλιό mazda 323.

Κοντά εικοσιπέντε χρόνια μετά, κάθε φορά που είμαι λυπημένος, αλιεύω αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, και τραγουδώ το “Γκρεμισμένα Σπίτια.” Μερικές φορές μάλιστα, το σφυρίζω δειλά, χωρίς δυστυχώς τη μελοδικότητα του σφυρίγματος του πατέρα.

Ένα τόσο λυπητερό τραγούδι μου προκαλεί ευφορία, καθώς είναι συνυφασμένο με το αίσθημα ασφάλειας και ευτυχίας που χαρακτηρίζει τα προεφηβικά μου χρόνια. Τραγουδώντας όμως τους στίχους αντιλαμβάνομαι το νόημα τους και κατσουφιάζω. Κανείς δεν σφυρίζει πια, και τα γκρεμισμένα σπίτια, ένα τραγούδι από τα πολλά στο ρεπερτόριο των φερέλπιδων αριστερών της εποχής, αποτελεί πλέον πραγματικότητα. Βρισκόμαστε προ ερειπίων, χωρίς όμως πρόθεση ή προοπτική ανοικοδόμησης. Κανείς πλέον δεν σφυρίζει. Λείπει η απαιτούμενη ανεμελιά. Τώρα φόβος και δουλοπρέπεια. Και θυσίες για αόριστες πατρίδες και συγκεκριμένους δικαιούχους. Και τεχνοκράτες στις τηλεοράσεις να μιλάνε για εξόδους από μνημόνια, την ώρα που γκρεμίζονται τα σπίτια. Με προτοφανή αδιαφορία για τις ατομικές ιστορίες, για προσωπικά δράματα, για τον άνθρωπο μετά τους αριθμούς.

Γκρεμισμένα σπίτια μέσα στο σκοτάδι,
έτσι είν’ η ζωή μας μεσημέρι βράδυ.
Μη ζητάς, κορίτσι μου, ένα κορδελάκι
από τα ερείπια φτιάχνω ένα σπιτάκι.

Η φωτογραφία είναι του Κώστα Κωνσταντίνου

Πρώτη ανάλυση του αποτελέσματος στη Σκωτία

scotland polling

Η ώρα είναι 00:30 ώρα Αγγλίας. Η έρευνα του YouGov δείχνει το ΟΧΙ να προηγείται με 54%, έναντι 46% του ΝΑΙ. Δεν πρόκειται για exit poll, αλλά για έρευνα με ομάδες ατόμων που ερωτήθηκαν πριν και μετά τη ψηφοφορία τι προτίθενται να ψηφίσουν και τι τελικά ψήφισαν.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η προσέλευση στις κάλπες ξεπέρασε κάθε προηγούμενη εκλογική διαδικασία στη Σκωτία και κάθε πρόβλεψη αναλυτών και δημοσιογράφων που ασχολήθηκαν με το δημοψήφισμα. Μάλιστα, ο αριθμός εκείνων που ψήφισαν ταχυδρομικά ανήλθε στο 96% του συνόλου εκείνων που εξέφρασαν πρόθεση να ψηφίσουν με αυτόν τον τρόπο, που είναι πραγματικά εντυπωσιακό.

Ο διευθυντής της YouGov, της υπηρεσίας που προέβηκε στην (μόνη) έρευνα ψήφου μετά τη ψηφοφορία, δήλωσε ότι είναι 99% σίγουρος ότι το ΟΧΙ θα επικρατήσει. Άρα, ελλείψει αποτελεσμάτων, λειτουργούμε βάση των προβλέψεων της YouGov, οι οποίες είναι διαχρονικά ακριβείς.

Λειτουργώντας λοιπόν με την υπόθεση ότι το ΟΧΙ θα επικρατήσει, προχωρώ στις τέσσερις σημαντικές παραμέτρους που θα κληθεί να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί η Βρετανική κυβέρνηση.

Η πρώτη έχει να κάνει με την οικονομία που έχει πληγεί από την αβεβαιότητα των προηγούμενων ημερών. Οι αγορές φαίνεται να αντιδρούν θετικά στο ενδεχόμενο του ΟΧΙ, με την ισοτιμία της στερλίνας έναντι του δολαρίου να καταγράφει αύξηση.

Η δεύτερη έχει να κάνει με την εσωτερική κατάσταση στη Σκωτία. Τις τελευταίες μέρες έχουμε δει την αύξηση του εσωτερικού διχασμού μεταξύ των υποστηρικτών των δυο πλευρών. 10% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι έτυχαν παράλογης αντιμετώπισης (“unreasonable behaviour”) από τους υποστηρικτές του ΝΑΙ, και 5% από τους υποστηρικτές του ΟΧΙ. Επίσης, είδαμε να εντείνονται και να πληθαίνουν οι εθνικιστικές τάσεις, οι οποίες θα πρέπει να κατευναστούν (και να ικανοποιηθούν σε κάποια βαθμό) τις επόμενες μέρες και εβδομάδες.

Η τρίτη παράμετρος έχει να κάνει με τις υποσχέσεις που δόθηκαν στου Σκωτσέζους τις τελευταίες μέρες. Οι τρεις ηγέτες — Κάμερον για του Συντηρητικούς, Μίλιμπαντ για τους Εργατικούς και ο Κλέγκ για τους φιλελεύθερους δημοκράτες — δήλωσαν επανειλημμένα ότι τα κόμματα τους θα υποστηρίξουν περαιτέρω αποκέντρωση και μεταφορά πολιτικών εξουσιών στη Σκωτία και αλλού. Τώρα απομένει να δούμε κατά πόσο θα τηρήσουν τις υποσχέσεις τους, και με ποιο τρόπο θα το πράξουν. Συζητείται μέχρι και η υιοθέτηση ενός ομοσπονδιακού μοντέλου.

Η τέταρτη παράμετρος έχει να κάνει με τα εσωτερικά του κυβερνώντος κόμματος, των Συντηρητικών, όπου ο Ντέιβιντ Κάμερον νοιώθει την καρέκλα του να τρίζει. Αρχικά έκανε το λάθος να συμφωνήσει στο δημοψήφισμα νομιζόμενος ότι το ΟΧΙ θα κέρδιζε πανηγυρικά. Τις τελευταίες εβδομάδες οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η αναμέτρηση θα ήταν οριακή. Ο πρωθυπουργός εφησυχασμένος άργησε να αντιδράσει, και όταν ενεπλάκη δεν ήταν αποτελεσματικός. Χρειάστηκε να επέμβει ο πρώην πρωθυπουργός και βουλευτής των Εργατικών Γκόρντον Μπράουν, ο οποίος ανέλαβε την ανεπίσημη ηγεσία της πλευράς του ΟΧΙ τις τελευταίες μέρες. Ο Κάμερον καλείται να υπερασπιστεί την καρέκλα του. Το κόμμα του με τη σειρά του καλείται να διαχειριστεί τη διχόνοια στους κύκλους του, όπου οι backbenchers (βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος που δεν εμπλέκονται στην κυβέρνηση, κυρίως πιο ακραίοι) έχουν κηρύξει πόλεμο στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Κάμερον.

Σας καληνυχτίζω. Συγχωρέστε τυχόν προφανή λάθη, η ώρα είναι προχωρημένη κι εγώ μισοκοιμισμένος. Αν προσέξετε κάτι, στείλτε μου μήνυμα.

Scotland’s big day, morning thoughts on devolution and inequality


Today is the big day. The Scots are voting for or against their independence from the United Kingdom. Some thoughts before I start my day.

The polls show the two sides starting the day head-to-head, with a slight advantage given to the Better Together campaign. Whatever the outcome of the referendum, it is safe to say that the tendency towards decentralisation will continue, and more powers will be devolved to Scotland. Quite a lot of focus has been placed on the devolution of powers, mostly to reassure those that have been flirting with a YES vote. The message is clear: this is not the end of the road, more powers will be coming to Scotland anyway, there is no need to break-up the union for this.

The Tory angle was also interesting. Don’t vote YES just to get rid of the effing Tories, the Tory Prime Minister said. But the problem is not as simple as “Scots don’t like the Conservative party”. Even if the Labour Party was in office, with it being at the right edge of most social-democratic parties, the problems would persist. The UK would still be a neo-liberal economy, it would still be a nuclear power, and the City of London would still be a state within a state that feeds off from the rest of the UK that has to pick up the tab every time there is a crisis.

The most critical problem pertaining to the relationship between the UK and Scotland, and the only persuasive argument that the populist Alex Salmond has given, is that the UK is one of the most unequal places in the western world. The biggest challenge for the UK is not the continuation and enhancement of the process of decentralisation. Rather, it is how to ameliorate the inequalities that are so deeply engrained within the fibres of its society. The top jobs, all in London, are going to privately-educated white males; working-class people are not represented in the parliament; university graduates are forced to go to London to seek employment with unpaid internships and sky-high rents. All these are examples of how systemic inequalities work in the UK, which cause the stark variations between the core and the periphery.

The UK might survive this time but it will not be able to maintain the trajectory of rising inequality for long. And this is where the Labour party comes in. If anything, Scotland has sent a clear message to Ed Miliband, that the majority of Labour’s electoral basis want the party to be much more than a welfarist version of the Tories. This is something that was obvious from Gordon Brown’s speech yesterday. I can only hope that Ed Miliband got the message.

Time to get to work now. I leave you with the hope that tomorrow Scotland will still be part of the UK.

Το δημοψήφισμα της Σκωτίας και η Κύπρος


Το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας θα λάβει χώρα την Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014, με μοναδικό ερώτημα το αν πρέπει η Σκωτία να γίνει ανεξάρτητη χώρα ή όχι. Αν η απάντηση είναι ΝΑΙ, τότε η Σκωτία θα παύσει να είναι μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου.

Οι υποστηρικτές του ΝΑΙ, υπό την ηγεσία του Άλεξ Σάλμοντ, ισχυρίζονται ότι η Σκωτία είναι μονίμως στη σκιά της Αγγλίας και ότι τα πολιτικά δικαιώματα των Σκωτσέζων υποβαθμίζονται, καθώς όλες οι σημαντικές  αποφάσεις λαμβάνονται στο Westminster του Λονδίνου. Ο Σάλμοντ διατείνεται ότι οι Σκοτσέζοι δεν έχουν λόγο στην εκλογή της κυβέρνησης του Η.Β., αφού παρόλο που ψηφίζουν συστηματικά τους Εργατικούς, ως κυβερνών κόμμα εκλέγονται οι Συντηρητικοί, κατά παράβαση της πολιτικής βούλησης των Σκωτσέζων. Μάλιστα, η καμπάνια υπέρ του ΝΑΙ έχει σαν κύριο μότο της το “Διώξτε τους Συντηρητικούς μια και καλή”.

Από την άλλη πλευρά έχουμε τους υποστηρικτές του ΟΧΙ, με την καμπάνια “Καλύτερα Μαζί”, υπό την ηγεσία του Άλιστερ Ντάρλινγκ, βουλευτή των Εργατικών και πρώην υπουργό οικονομικών. Η καμπάνια “Καλύτερα Μαζί” βασίζεται σε δυο πυλώνες. Ο πρώτος πυλώνας είναι η αβεβαιότητα για την επόμενη μέρα, και η έλλειψη λεπτομερούς πλάνου από πλευράς των υποστηρικτών του ΝΑΙ, με ιδιαίτερη έμφαση στον Σάλμοντ, ο οποίος στο πρώτο debate φάνηκε να βασίζεται σε ευσεβοποθείες για το μέλλον, παρά σε κάποιο στρατηγικό πλάνο. Ο δεύτερος πυλώνας είναι η βεβαιότητα ότι η χώρα θα βρεθεί σε δυσμενή οικονομική κατάσταση καθώς δε θα έχει έλεγχο του νομίσματος της, το οποίο είτε θα ελέγχεται από την Κεντρική Τράπεζα της Αγγλίας, είτε από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αναλόγως του αν η Σκωτία θα μείνει στη στερλίνα ή θα υιοθετήσει το ευρώ. Σε κάθε περίπτωση, η οικονομία θα πληγεί, καθώς διάφορες εταιρείες και τράπεζες ήδη εξέφρασαν την πρόθεση τους να μεταφέρουν τις εργασίες τους στην Αγγλία, εάν και εφόσον το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι ΝΑΙ. Οι υποστηρικτές του ΝΑΙ ισχυρίζονται ότι πρόκειται περί προπαγάνδας.

Αν επικρατήσει το ΝΑΙ, τότε το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Σκωτία θα βρεθούν μπροστά σε κάποια διλήμματα. Σε επίπεδο Ηνωμένου Βασιλείου, οι Συντηρητικοί θα βγουν νικητές, καθώς οι Εργατικοί θα αποδυναμωθούν, δεδομένου ότι η εκλογική τους βάση θα συρρικνωθεί σημαντικά χωρίς τους Σκωτσέζους. Αυτό σημαίνει ότι για τις επόμενες δεκαετίες το Ηνωμένο Βασίλειο θα κυβερνάται από Συντηρητικούς. Ο αρχηγός των Συντηρητικών και Πρωθυπουργός του Η.Β., Ντέιβιτ Κάμερον, θα δεχθεί πιέσεις από το κόμμα του για να παραιτηθεί, οι οποίες όμως θα είναι χαμηλής έντασης, καθώς η απαίτηση της παραίτησης του εκλελεγμένου πρωθυπουργού εν μέσω συνταγματικής κρίσης, ενδεχομένως να οξύνει την κατάσταση.

Στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχει σύγχυση σχετικά με την αντιμετώπιση μιας ανεξάρτητης Σκωτίας που θέλει να είναι μέλος της Ένωσης. Το μπέρδεμα έγκειται στην έλλειψη πρόνοιας για το πως να χειριστεί η ΕΕ μια πρόσφατα ανεξάρτητη χώρα που αποσχίστηκε από άλλη χώρα-μέλος της ΕΕ. Όπως φαίνεται, η Σκωτία θα πρέπει να καταθέσει καινούρια αίτηση ένταξης. Σε τέτοια περίπτωση τα πράγματα σκουραίνουν, καθώς οι νεοεισαχθείσες στην ΕΕ χώρες υποχρεούνται να ενταχθούν και στην Ευρωζώνη, υιοθετώντας δηλαδή το ευρώ ως νόμισμά τους. Παρόλα αυτά, στην περίπτωση της Σκωτίας, το ενδεχόμενο υιοθέτησης του ευρώ είναι απομακρυσμένο.

Οι νομισματικές επιλογές της Σκωτίας είναι τέσσερις. Η πρώτη είναι να συνεχίσει την επί τριακοσίων χρόνων νομισματική ένωση με τις χώρες του Η.Β. Αυτή η επιλογή είναι μάλλον απομακρυσμένη καθώς δε φαίνεται να υποστηρίζεται από την Αγγλία και από την κεντρική της τράπεζα. Η δεύτερη και πιο πιθανή επιλογή είναι η διατήρηση της στερλίνας ως το νόμισμα της ανεξάρτητης Σκωτίας, χωρίς όμως τη νομισματική ένωση. Εδώ όμως έγκειται το εξής ερώτημα: ποιος θα εγγυηθεί ή θα κάνει bail-out τις τράπεζες της Σκωτίας αν προκύψει ανάγκη δεδομένου ότι η κεντρική τράπεζα της Αγγλίας δε θα είναι δεσμευμένη να επέμβει. Οι υπέρμαχοι του ΝΑΙ ισχυρίζονται ότι η τράπεζα της Αγγλίας θα βοηθήσει, όπως έκανε και στην αντίστοιχη περίπτωση της Ιρλανδίας, γιατί έχει οικονομικά συμφέροντα από τη Σκωτία όντας η πιο μεγάλη χώρα-εισαγωγέας προϊόντων της. Η τρίτη επιλογή είναι η ένταξη της Σκωτίας στην Ευρωζώνη, το οποίο είναι απομακρυσμένο ενδεχόμενο, κυρίως λόγω της κρίσης που περνά η Ευρωζώνη και της αβεβαιότητας του μέλλοντος αυτής. Η τελευταία, τέταρτη επιλογή, είναι η υιοθέτηση καινούριου Σκωτσέζικου νομίσματος που δεν έχει σχέση με τη στερλίνα ή το ευρώ, και είναι μάλλον κακή επιλογή, καθώς είναι ιδιαίτερα δύσκολο να κερδίσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών ένα καινούριο νόμισμα.

Κλείνοντας να πούμε δυο λόγια για το πως η ενδεχόμενη ανεξαρτησία της Σκωτίας θα επηρεάσει — αρνητικά κατά την εκτίμηση μου — την Κύπρο γενικότερα και την Κυπριακή Δημοκρατία ειδικότερα. Το πρώτο σημείο έχει να κάνει με την πολιτική παντοδυναμία που θα αποκτήσουν οι Συντηρητικοί. Ως πολιτικοί απόγονοι της Θάτσερ είναι υπέρ των πολιτικών λιτότητας, τις οποίες θα συνεχίσουν να προωθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάτι που δεν συμφέρει χώρες όπως η Κύπρος, που χρειάζονται κίνητρα για ανάπτυξη. Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια οι Συντηρητικοί επιδεικνύονται στην προώθηση αντι-μεταναστευτικών πολιτικών, οι οποίες επηρεάζουν αρνητικά πολλούς από εμάς που εργαζόμαστε στο Η.Β. και θα επηρεάσουν πολλούς άλλους που προσπαθούν να εξασφαλίσουν εργασία σε αυτό ελέω της οικονομική κρίσης που μαστίζει τις χώρες του Ευρωπαϊκού νότου.

Το δεύτερο σημείο έχει να κάνει με τη δημιουργία κλίματος αποδοχής αποσχιστικών τάσεων, καθώς και της αναγνώρισης νέων κρατών που προκύπτουν από αυτές. Θέλοντας ή μη, τέτοιες τάσεις θα επηρεάσουν και ενδεχομένως να ενδυναμώσουν τις προσπάθειες της Τουρκοκυπριακής ηγεσίας για αναγνώριση της ΤΔΒΚ, κάτι που πάει ενάντια στα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας και των Κυπρίων πολιτών που θέλουν επανένωση.

Παρόλο που η πικρία των Κυπρίων που πανηγυρίζουν υπέρ της ενδεχόμενης διάλυσης του Ηνωμένου Βασιλείου είναι κατανοητή, τα συμφέροντα μας ως Κυπρίους είναι υπέρ του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα και υπέρ της διατήρησης του Η.Β. ως έχει. Καλές οι ατάκες περί αντιστροφής του “διαίρει και βασίλευε”, αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη, και οφείλουμε να την αντιληφθούμε, μακριά από λαϊκισμούς και εκδικητικές διαθέσεις.

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή (12.9.2014), στο Sigmalive (12.9.2014), στο CyprusNews (13.9.2014), και στον Πολίτη (13.9.2014, σελ. 14)

Time to rethink the book ban


A Cypriot was stopped at Stansted Airport because he was carrying emergency flares with him. The person that will likely carry mini-explosives to the airport is either a potential terrorist or “stupid and naive”, and it makes sense for the authorities to assume that he is the former. As it turned out, the defendant was not a terrorist.

If this was a story about a 22 year-old with a box of distress signal mini-flares in his luggage, then there would be nothing controversial about it, besides perhaps the fact that the police actually returned the flares to him once they charged him. As it turns out, the problem were not the flares, but rather a book he was reading, called the Anarchist Cookbook, which was published in 1971.

Five months before his airport arrest, Andreas Pierides, a Cypriot student at the University of Southampton’s Business School, was photographed by a fellow train passenger reading the Anarchist Cookbook on his kindle. The eager co-passenger reported Pierides to the police and handed them over the pictures of Pierides reading the prohibited book.

The Anarchistic Cookbook, featured here on Vice, was written to express the anger of its author William Powell, who explained in the Guardian that he wrote the book because he was “being actively pursued by the US military, who seemed single-mindedly determined to send me to fight, and possibly die, in Vietnam.” It includes instructions on how to create bombs, LSD and other fun stuff.

It is prime time for an open debate about the practice of banning books. Not only because it violates people’s freedom of choice and expression, but also because it is impractical and costly. This debate needs to take place in light of the expiry of the copyrights of Hitler’s magnum opus Mein Kampfarguably the most controversial book of the previous century. The copyrights are currently held by the Bavarian state government, which prohibits its publication in Germany. In 2015 the copyrights will expire, and the German politicians will be called to decide whether to ban the book or not.

We live in an era were only rudimentary knowledge of computers is needed in order to browse the internet almost completely anonymously. Leaving all moral justifications aside, the sheer costs in money and privacy of banning books are enormous; so much so that it makes it irrational to maintain that banning them is either desirable or even possible.

The enforcement of such laws require the secret service agencies, be them the NSA or the GCHQ, to constantly monitor the activities of their citizens, and to apprehend them not for the crimes they have committed, or for the crimes that they are thinking about committing, but about the potential crimes that reading a book might lead them to commit. Do we really want to live in a twisted geeky version of the Minority Reportwhere citizens are arrested for future crimes they had not even considered committing?

The violation of people’s privacy, albeit the most important consideration, is not the only non-moral cost involved. The motivation that drove the fellow passenger to call the police on Pierides was guided by what I assume were well-meaning concerns about public safety. If fraternisation in a democratic society is curtailed by suspicion, mistrust and security considerations, it will gradually lead to the erosion of that society, because it will undermine the capacities of its citizens for cooperation and — dare I say it — comradership; necessary for the implementation of any redistributive programme by the government.

Banning books is as misguided as it is banal; it misses on how societies and individuals evolved with the popularisation of the internet. The internet created more open societies. It enabled people to transcend their cultural boundaries and to use the tools of other cultures to reform their own. Along with a culture of openness, it created a new kind of citizen, the scavenger citizen. Citizens that have access to enormous amounts of data that they skillfully navigate in order to find what they are looking for. The scavenger citizen is much more critical than the previous, analog citizen, and much more able to examine and reject new pieces of information.

The scavenger citizen deliberates over issues online, transforming the way political debate and deliberation takes place. The fear that books will adversely influence this new type of citizen, shows a complete mistrust towards their abilities and creates a flair of mystery around the subject-matter of the book, making it more attractive to young people who tend to be more susceptible to exoticised topics.

There is a dilemma here that we need to address: we will either live under a constant worry for our well-being in a securitised society that considers the private sphere as the place where potential terrorists are groomed, or we will try to achieve a more equal and inclusive society that trusts those living within its bounds. The more we emphasise security over equality, the more home-grown terrorists we will see. The way to tackle the problem is not by banning books or by monitoring every private moment of free citizens’ lives. The only way to make people less eager and less susceptible to influence of extreme ideologies is by providing them with a structure of equal opportunities, an inclusive society that does not exclude them because of their religion, language or skin-colour.

The issue on whether to ban books or not is not an isolated topic. It is part of a wider discussion on multiculturalism, economic and social inequality, and the freedom of choice and expression of people living in liberal countries. If people feel excluded from the society they live in because of the diminished life-chances that they have, they will be more susceptible to be influenced by extreme ideologies, and more eager to radicalise. The solution is not to proclaim that multiculturalism has failed and embark in a full speed attack on people’s freedoms, but rather to try and think about multiculturalism as linked to economic and social inequality, and to figure out how best ton integrate people from other cultures into your country.

Until the challenges are seen as part of a wider bundle, governments will keep censoring books and violating the privacy of their citizens to defend their “freedom from fear,” as George W. Bush used to say.

Published in the Cyprus-Mail on August 31st, 2014, under the title Time to rethink the book ban

Σάστισμα μπροστά στις σφαγές στο Ιράκ και την έλλειψη επιλογών της δύσης


Παρακολουθώ σαστισμένος τις θρησκευτικά υποκινούμενες δολοφονίες ολόκληρων χωριών αμάχων στο Ιράκ και την επικράτηση των φανατικών του Ισλαμικού Κράτους, και διερωτώμαι τί επιλογές και ευθύνες έχει η δύση, και ειδικά οι ΗΠΑ και το Η.Β., οι οποίοι μαζί εισέβαλαν στο Ιράκ με πρόφαση τα όπλα μαζικής καταστροφής που υποτίθεται κατείχε ο δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν.

Στη Βρετανία είναι πλέον κοινότυπη η διαπίστωση ότι η επικράτηση του Ισλαμικού Κράτους οφείλεται, εν πολλοίς, στη λανθασμένη απόφαση των ιδίων να στηρίξουν τους Αμερικανούς κατά την εισβολή τους στο Ιράκ.

Ο πρωθυπουργός της χώρας εξηγώντας της προθέσεις της κυβέρνησης του ισχυρίστηκε ότι το Η.Β θα προβεί μόνο σε ανθρωπιστικές ενέργειες, δηλαδή με βομβαρδισμούς συγκεκριμένων περιοχών για απελευθέρωση αμάχων και με την παροχή υποστηρικτικών υπηρεσιών σε όσους πολεμούν στο έδαφος. Ξεκαθαρίζει δε ότι δεν προτίθεται να στείλει “Βρετανικές μπότες στο έδαφος”, δηλαδή Βρετανούς στρατιώτες να πολεμήσουν στα πλαίσια μιας δεύτερης εισβολή στο Ιράκ. Βεβαίως, ο διαχωρισμός μεταξύ ανθρωπιστικής και στρατιωτικής επέμβασης δεν είναι ξεκάθαρος, με απόδειξη το γεγονός ότι οι βομβαρδισμοί που διενεργεί η Βασιλική Αεροπορία του Η.Β. ερμηνεύονται ως ανθρωπιστικές ενέργειες.

Τρία ερωτήματα προκύπτουν από τα πιο πάνω.

1. Μπορούν οι δυνάμεις της δύσης να αποτρέψουν την επικράτηση του Ισλαμικού Κράτους; Δεδομένου ότι ο υποστηρικτικός τους ρόλος δεν φαίνεται να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα, το πρώτο ερώτημα λοιπόν, είναι κατά πόσο η χερσαία επέμβαση δυτικών δυνάμεων ενδέχεται να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, δηλαδή τη διάλυση του Ισλαμικού Κράτους και την προσπάθεια (ανα)δόμησης ενός δημοκρατικού πολιτεύματος.

2. Αν υποθέσουμε ότι η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα είναι θετική, ότι δηλαδή η στρατιωτική επέμβαση από δυτικές δυνάμεις ενδέχεται να αποτρέψει και να ανατρέψει την επικράτηση του Ισλαμικού Κράτους, τότε το δεύτερο ερώτημα είναι κατά πόσο υπάρχει η λαϊκή βούληση για υποστήριξη της δεύτερης αυτής στρατιωτικής επέμβασης; Στο Η.Β. τουλάχιστον, παρόλο που υπάρχει 51% υποστήριξη για εναέριους βομβαρδισμούς, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών τοποθετείται εναντίον της χερσαίας επέμβασης.

3. Το τρίτο ερώτημα, ενσωματώνει τις ανησυχίες των δυο προηγουμένων και καταλήγει σε μια οξύμωρη διαπίστωση. Αν αποδεχτούμε ότι το Ισλαμικό Κράτος έχει ενδυναμωθεί λόγω των δυτικών χειρισμών στο Ιράκ, δηλαδή της εισβολής χωρίς πλάνο εξόδου και της εγκαθίδρυσης ενός καθεστώτος που μετατράπηκε σε συγκρουσιακό, τότε προκύπτει ότι οι ΗΠΑ και το Η.Β. έχουν ευθύνη να επωμιστούν το κόστος των συνεπειών της εισβολής τους στο Ιράκ. Τότε, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα οξύμωρο ερώτημα: είναι η λύση των προβλημάτων που προέκυψαν από την εισβολή στο Ιράκ, η εκ νέου εισβολή των δυτικών δυνάμεων σε αυτό;

Η εκτίμηση μου είναι ότι και τα τρία ερωτήματα χρήζουν αρνητικών απαντήσεων. Έτσι, λοιπόν, προκύπτει το σάστισμα: από τη μια οι εικόνες βίας που προκαλούν φρίκη και από την άλλη η έλλειψη αποτελεσματικών επιλογών αντίδρασης της δύσης.

Brief review of Murakami’s Colorless Tsukuru Tazaki


I have read Haruki Murakami’s new novel, Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage, and I am afraid to say, I didn’t like it as much as his other books.

Colourless Tsukuru Tazaki is a young man, part of a group of five friends in high school, who suddenly finds himself excommunicated from the group. Sixteen years later, Tsukuru visits his three remaining ex-friends, to find out why they had stopped talking to him back then. The book is mostly a narrative of Tsukuru’s visits to his three friends. On the back of it, a love-story is unfolding between Tsukuru and Sara, a young friend of his who is encouraging Tsukuru to find out more about his excommunication.

The book has all the traits that distinguish Murakami’s writing style: the metaphors, the existential crises, the ambiguous relationship of fantasy and reality and, of course, classical music and jazz references. Nevertheless, it is more reminiscent of Murakami’s Norwegian Wood rather than his other more surreally-oriented books, like Kafka on the Shore, IQ84 and The Wild Sheep Chase.

The language is simple but not simplistic. In a typical Murakami fashion, every sentence seems part of a wider picture; of a master-plan that progresses line-by-line towards completion. Murakami has exquisitely narrated a rather boring story. Unfortunately, not even a skilful wordsmith as himself with the extraordinary story-telling talent that he has, can save a boring story from itself.

The surreal bits of the book were nowhere as deep, or as well-integrated into the story as they have been in his other books. There was a deeper reading to be made on various parts of the book, but the author did not provide any guidance to the readers, who are left alone to make all the conjectures and the hypotheses that their minds allow them.

I don’t want to use the term “superficial,” but at some points this is what I felt while reading Colourless Tsukuru Tazaki. And as far as the pilgrimage goes, there wasn’t any.

Against the protection of primary residences, in favour of general welfare


I don’t think it’s the government’s job to protect primary residences. Here, I said it. Considerations of general welfare take precedence over protecting people from the bad choices that they have made, even if those choices generate unfortunate circumstances due to no fault of those that made them.

Let me explain. Private individuals made private contracts with private organisations (banks) regulated by the state (Central Bank of Cyprus) to get mortgages to build houses.

In some cases these loans were sensible, in others they weren’t. Some of the non-performing loans (NPLs) are a product of error (POE) — the banks and their debtors during the initial loan agreements have miscalculated the risks involved and the ability of the debtors to repay their debts. In other cases, the NPLs are a product of brute bad luck (BBL) — an outcome of the sudden downward economic turn of the Cypriot economy, whose magnitude only few, if any, were able to foresee.

We therefore have two types of NPLs: those that are POE and those that are BBL. In the case of POE, I don’t think that the state should have anything to do with protecting anyone’s residences. Its only function should be to ensure the equal distribution of the costs involved. In other words, the only function of the state should be to ensure that banks are held responsible for their part in the NPLs. Some people will loose their houses as an inevitable outcome of the bad choices that they have made. The state has a duty to protect those people from becoming homeless, not to protect their primary residences.

The big question is what to do with NPLs that are a product of BBL? Should the state step in and try and protect those individuals that under no fault of their own will find themselves “thrown out” of their homes? Ideally the state should, in fact, protect people against negative outcomes generated by BBL. Although the ideal principle that “the state should protect individuals from BBL” is not irrelevant to NPLs, it is considerably curbed by considerations of scarcity and feasibility.

Given that the funds of the state are scarce, then the question is whether considerations of general welfare take precedence over protecting people from the undesirable outcomes of bad luck.

I use the term “luck” loosely, not in order to suggest that no one is responsible for what has happened in Cyprus, but rather to stress that in cases of BBL, the reason that a loan became non-performing is not due to an error of the parties involved. Another example of BBL is when an earthquake happens and the state needs to compensate those whose houses have been destroyed.

By general welfare, I mean the ability of the state to provide some basic guarantees for all its citizens short of which a liberal state cannot function. The rights that make it to the list vary form country-to-country. In Sweden, for instance, access to broadband internet is now on the list of sufficient welfare provisions guaranteed by the state. In less affluent countries the list is considerably shorter, and it includes guarantees of access to clean water, electricity, clothing, shelter and others.

This last right, called “right to housing,” which is guaranteed in the Article 25 of the Universal Declaration of Human Rights as part of the “right to an adequate standard of living,” takes precedence over the protection of citizens from bad luck. Not necessarily because it is a superior principle (although I believe that it is), but rather because the state, by guaranteeing the right to housing of its citizens, is also protecting those that have been victims of BBL; those whose loans are now considered non-performing.

If the state wants to be a liberal democratic state it must guarantee the basic human rights of those residing within its bounds, which, in turn, means that it has a duty to make sure that none of its citizens becomes homeless. What we have learnt from the deliberations of the government with the troika is that there are funds available for ensuring that no one becomes homeless; through the semi-governmental Cyprus Land Development Corporation and the Minimum Guaranteed Income (MGI) scheme.

Rather than protecting primary residences or providing an allowance for renting a house, a better way to spend that money would be to invest in social housing. In doing so, the government will more effectively guarantee that no one will be left homeless. Most importantly, it will protect (a) the victims of BBL, but also those (b) that lost (or will loose) their houses as a POE, and (c) the future generations that, amidst a climate of worsening youth unemployment and high interest rates that make it impossible to get a mortgage, will not likely be able to secure housing for themselves and their new or future families.

One possible objection would be that it is unfair to provide the same kind of protection to those found in a difficult predicament due to their own volition and those that have been victims of BBL. Granted, this is true in principle. The appeal of this argument weakens when practical considerations are factored in, like, for instance, the inability of the government to guarantee both primary residences and access to housing, or the negative impact of one policy on the other; e.g. by using funds for the protection of primary residences that could otherwise be used for guaranteeing the “right to housing”.

A further objection related to this, is that I am mixing two unrelated issues: the case of primary residences and the minimum guaranteed income (MGI). It is one thing to talk about protecting people from BBL and another to talk about avoiding homelessness, the objection goes. I don’t think the two are separate issues as they are both part of the welfare programme of the government. If my case for social housing is rejected — never a favourable options for the neoliberals among us — then, on the same grounds, a case can be made for higher MGI, since MGI already aspires to protect the right to housing.

If the right to housing is adequately protected through the MGI scheme (which I don’t think it is), then there is no reason for additional protection of citizens from the effects of BBL on their mortgage. It is not the duty of the state to restore citizens to their position prior to the adverse effects of BBL. Rather, the duty of the state is to help citizens overcome and manage the adverse effects of BBL.

Maybe the most important reason to reject the protection of primary residences, both BBL and POE, is that those most vulnerable in the society didn’t have a primary residence to begin with, and it would be unfair to them to dedicate such considerable (and undefined until now) amounts of state funds to more privileged segments of the society all the while they are living in precarious housing.

Published in the Cyprus-Mail on August 17, 2014, under the title “When should the state help?

Σειρήνες και το Μετατραυματικό Άγχος του 1974


«Ξαφνικά βρεθήκαμε μόνοι. Ακόμα θυμάμαι το σφύριγμα από τις σφαίρες που περνούσαν πάνω από τα κεφάλια μας. Από την ομάδα μου ήμουν ο μόνος που γλύτωσα. Μας έστειλαν σαν πρόβατα στη σφαγή. Όλα ήταν προδομένα.» Αυτή είναι μια κοινότυπη ιστορία που αφηγούνται άτομα που πολέμησαν το 1974. Η συγκεκριμένη αφήγηση έγινε από ένα θείο μου, ο οποίος στην προσπάθεια του να περιγράψει τα συναισθήματα πανικού, φόβου και προδοσίας που βίωσε ως υπεύθυνος μιας διμοιρίας το 1974 κατέρρευσε και άρχισε να κλαίει, αναγκαζόμενος να φύγει από το δωμάτιο κακήν κακώς.

Οι άνθρωποι αυτοί έγιναν μάρτυρες φρικαλέων εικόνων πολέμου τις οποίες καταπίεσαν όταν ο πόλεμος τελείωσε. Ο πόνος και η προδοσία καθώς και ο τρόμος του πολέμου που βίωσαν θάφτηκαν βαθιά μέσα τους. Το γεγονός ότι πολλοί από τους πρωταγωνιστές του 1974 αρνούνται να συζητήσουν τις εμπειρίες τους παρόλο που έχει περάσει κοντά μισός αιώνας, είναι ενδεικτικό του τραύματος που κουβαλούν μαζί τους.

Πολλοί από αυτούς πάσχουν από Mετατραυματική Aγχώδη Διαταραχή, το γνωστό Post-Traumatic Stress Disorder (PTSD). Έζησαν τις ζωές τους χωρίς να έχουν διαγνωστεί και κυρίως χωρίς να έχουν δεχτεί την οποιαδήποτε θεραπευτική αγωγή και υποστήριξη από ψυχολόγους και ψυχιάτρους. Αντί η πολιτεία να φροντίσει να τους στηρίξει βοηθώντας τους να ξεπεράσουν τα συμπτώματα του PTSD, τους μοίρασε από ένα όπλο — το οποίο φυλάγεται μόνο μερικά μέτρα μακριά από τα δωμάτια των παιδιών τους — και κάθε χρόνο φροντίζει να τους υπενθυμίσει όλα αυτά που προκαλούν το μετατραυματικό τους στρες. Το ότι οι σειρήνες εκτάκτου ανάγκης θα ηχήσουν ανήμερα του πραξικοπήματος και της εισβολής είναι εγκληματικό, καθώς ενδέχεται να λειτουργήσει ως πυροδότης καταπιεσμένων συναισθημάτων που οι φορείς τους προσπαθούν να αποβάλουν στη προσπάθεια διαχείρισης του μετατραυματικού τους άγχους.

Η απερισκεψία αυτή είναι ενδεικτική των προτεραιοτήτων της πολιτείας. Οι υφιστάμενοι καθώς και οι προηγούμενοι κυβερνώντες θεωρούν ότι είναι πιο σημαντικό να συντηρήσουν τις εθνικές αφηγήσεις μέσω συμβολισμών και υπενθυμίσεων του πόνου που βίωσαν οι ντόπιοι. Το ότι η συντήρηση του δόγματος του “ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ” γίνεται εις βάρος των πρωταγωνιστών της ιστορίας, διόλου δε φαίνεται να τους ενδιαφέρει.

Προφανώς και δεν είναι όλοι που πολέμησαν το 1974 που υποφέρουν με PTSD. Ο πόλεμος όμως — ο κάθε πόλεμος — αφήνει πληγές και κατάλοιπα στους πρωταγωνιστές του. Πλέον η επιστήμη έχει εξελιχθεί και οι επιστήμονες έχουν περισσότερη γνώση των συνεπειών του πολέμου και είναι σε καλύτερη θέση να παρέχουν την απαιτούμενη ψυχολογική υποστήριξη στους πρωταγωνιστές του. Το ότι οι σειρήνες λειτουργούν ως anxiety trigger για τα άτομα που έχουν αφεθεί στο έλεος των ερινυών που τους δημιούργησε ο πόλεμος είναι γεγονός επιστημονικά τεκμηριωμένο. Η απόφαση να ηχήσουν οι σειρήνες παρόλη την αρνητική τους επίδραση πάνω στα άτομα που έχουν πολεμήσει, χαρακτηρίζεται από απερίσκεπτη έως εγκληματική και είναι ενδεικτική των προτεραιοτήτων σύσσωμης της πολιτικής ηγεσίας, καθώς και της παθολογίας που τρέφει και τρέφεται από το κυπριακό πρόβλημα.

Είναι καιρός να πάψει ο φετιχισμός του πολέμου που συντηρείται από την Ελληνοκυπριακή και την Τουρκοκυπριακή ελίτ και να δοθεί η πρέπουσα σημασία στα θύματα του πολέμου, που στην προκειμένη περίπτωση είναι οι ίδιοι οι στρατιώτες που έχουν αφεθεί αβοήθητοι να διαχειριστούν τα τραύματα που προκλήθηκαν από την έκθεση τους στις εν λόγω ακραίες συνθήκες.

Disclaimer: Δεν είμαι ψυχολόγος/ψυχίατρος και ως εκ τούτου δεν έχω τη παραμικρή εξειδίκευση σε σχετικά θέματα. Η προσέγγιση μου είναι καθαρά βασισμένη στον κοινό νου. Αν υπάρχει κάποιος αναγνώστης που μπορεί να μας γράψει για τα χαρακτηριστικά του PTSD σε σχέση με τους στρατιώτες του 1974 παρακαλείται να μας διαφωτίσει.

Ισραήλ – Παλαιστίνη και η καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται


Την ώρα που η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας σωπαίνει μπροστά στη συνεχιζόμενη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ, οι Κύπριοι αδιαφορούν ετοιμαζόμενοι να καταδικάσουν την τουρκική εισβολή και τον εποικισμό στις επικείμενες επετείους δημιουργίας και συντήρησης πολιτικών καριέρων. 

Οι νεοφιλελεύθεροι του τόπου είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Οι υποστηρικτές του κυβερνώντος ΔΗΣΥ χωρίζονται σε δυο τμήματα: εκείνους της σκληρής γραμμής (ας μην τους χαρακτηρίσουμε υποστηρικτές του βαθέως ΔΗΣΥ) όπως εκφράζεται για παράδειγμα από τους Χριστοφόρου, Θεμιστοκλέους, Θεοχάρους και Σαμψών και εκείνους της ανανεωτικής γραμμής (ας μην τους αποκαλέσουμε προοδευτικούς), των οποίων οι θέσεις εκφράζονται από τον Στυλιανίδη, τη Ξένια Κωνσταντίνου και άλλα συμπαθητικά στελέχη και υποστηρικτές όπως για παράδειγμα ο Στροβολιώτης. Προσωπικά με ενδιαφέρει το δεύτερο — το ανανεωτικό — ΔΗΣΥ γιατί το θεωρώ καταλύτη στη διαδικασία λύσης του Κυπριακού (σε συνεργασία με το ΑΚΕΛ). Εξού, λοιπόν, και το ενδιαφέρον μου για το εν λόγω μειοψηφικό και (ελπίζω προσωρινά) αποδεκατισμένο ανανεωτικό τμήμα του ΔΗΣΥ. 

Παρακολουθώντας τους υποστηρικτές της ανανεωτικής τάσης του ΔΗΣΥ, των προοδευτικών δεξιών μου φίλων δηλαδή, αρχικά έμεινα άναυδος από τα σχόλια τους για τη δολοφονία των τριών Ισραηλινών παιδιών και μετά θύμωσα με τον εαυτό μου που συνεχίζει να εκπλήσσεται κάθε φορά που βρίσκεται αντιμέτωπος με τις προβλέψιμες αντιφάσεις των εγχώριων νεοφιλελευθέρων. Οι δεξιοί προοδευτικοί μου φίλοι αρκέστηκαν στην καταδίκη της βίας από όπου κι αν προέρχεται, σωπαίνοντας απέναντι στον εποικισμό, τον αποκλεισμό ενός ολόκληρου λαού και την επίταξη των μηχανισμών ενός πανίσχυρου κράτους για σκοπούς προπαγάνδας και κατασκευής αισθήματος εθνικής υπεροχής, τη δοκιμή οπλικών συστημάτων πάνω σε αμάχους και τη συνεχιζόμενη γενοκτονία απέναντι στους Παλαιστινίους, στα πλαίσια της προσπάθειας αφανισμού τους.

Ο θάνατος αμάχων και ιδιαίτερα παιδών είναι τραγικό γεγονός ανεξαρτήτως θύτη, συνθηκών, εθνικότητας, θρησκείας κτλ. Κανένα παιδί δεν αξίζει να πεθάνει και σε κανένα γονιό δεν εύχομαι να βιώσει τέτοια απώλεια. Τρέφω μια ιδιαίτερη φοβία απέναντι στους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι ο Θεός τους μπορεί να δικαιολογήσει το θάνατο παιδιών. Στην ίδια βάση αποστρέφομαι τη διαστροφική λογική εξτρεμιστών που ισχυρίζονται ότι καλά έπαθαν τα Ισραηλινά παιδιά τα οποία άξιζαν να πεθάνουν λόγω της ευθύνης των γονιών τους. Ο θάνατος και έλλειψη ανθρωπιάς δυστυχώς δεν κάνουν ιδεολογικές ή άλλες διακρίσεις.

Εντούτοις, ο αποτροπιασμός απέναντι στο θάνατο των τριών παιδιών δεν δικαιολογεί την απόδοση του ιδίου μεριδίου ευθύνης στις δυο πλευρές, γι’ συτό ο ισχυρισμός ότι οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι προκαλούν την ίδια ένταση πόνου, μιζέριας και αισθήματος ανασφάλειας δεν μπορεί να τεκμηριωθεί με αφορμή το θάνατο των τριών παιδιών. Η τραγικότητα του θανάτου των παιδιών δε δικαιώνει τον εποικισμό, τον αποκλεισμό ενός ολόκληρου λαού, την έλλειψη υψηλού επιπέδου υποδομών υγείας και παιδείας και τη συνεχιζόμενη απειλή μιας στρατιωτικής υπερδύναμης υποστηριζόμενης από την Αμερικανική εξωτερική πολιτική και στρατιωτική βιομηχανία. Το πάνοπλο και πλούσιο Ισραήλ που προβαίνει σε συχνές δολοφονίες αμάχων σε μαζική κλίμακα δεν μπορεί να εξισωθεί με τους Παλαιστινίους που μεταφέρουν όπλα και φάρμακα από λαγούμια, έχοντας εκδιωχθεί με τη βία από τη γη τους. Παρόλη τη γραφικότητα της βιβλικής αναφοράς, η σύγκριση των δυο πλευρών θυμίζει την ιστορία του Δαβίδ και του Γολιάθ.

Οι δολοφονίες αμάχων δεν μπορούν να δικαιολογηθούν. Την ίδια όμως ώρα ο θάνατος των τριών παιδιών δεν αλλάζει τις πολιτικές και στρατιωτικές πραγματικότητες της περιοχής. Η καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται είναι η πρώτη αντίδραση, η οποία χρήζει καταλογισμού ευθυνών στο Ισραήλ ως τον ηθικό αυτουργό της βίας, αλλιώς νομιμοποιεί τον εποικισμό και τη δολοφονία πολλαπλάσιου αριθμού αμάχων από το επίσημο κράτος του Ισραήλ.